Social Media Moeheid

Hyves? Ik check met regelmaat de www'tjes. Heel soms kan ik me er toe zetten zelf ook een www'tje te formuleren. Maar meestal begin ik het www'tje te typen en wis ik hem halverwege. En er komt niets voor in de plaats. Dan denk ik: "Moet het hele world wide web dit weten? Nee." Die gedachte is funest voor het formuleren van www'tjes...

Facebook? Ook die check ik met regelmaat. Ctrl C - Ctrl V bovenstaand stukje...

Twitter? Daar begin ik niet eens aan.

Tja, en dan m'n weblog nog. Ook zo'n 'social-media-ding'. In maart 2006 begon ik met veel plezier te bloggen. Ik bleef het met veel plezier doen, al verschoof de inhoud doordat ik veranderde van student naar moeder. En nog steeds vind ik schrijven heerlijk. Maar ik blijf die vraag maar in mijn hoofd houden: wat gaat het de wereld aan (al weet ik hoe leuk het is om via een weblog bij een ander naar binnen te gluren)? En daarnaast: wil ik dat mijn hersenspinsels op het www blijven ronddwalen? Het antwoord wordt me steeds duidelijker. Nee. Komt de tijdsinvestering ook nog bij. Het bevalt me prima, die maanden zonder blog'verplichting'.

Dus gaat Pareltje stoppen met bloggen.

Als afsluiter wil ik jou als lezer de bijbeltekst meegeven die al tijden bovenaan de site staat, in zijn context uit Jesaja 43 (en vul gerust je eigen naam in op de plaats van Jakob en Israël):
Welnu, dit zegt de HEER, die jou schiep, Jakob, die jou vormde, Israël: Wees niet bang, want ik zal je vrijkopen, ik heb je bij je naam geroepen, je bent van mij! Moet je door het water gaan – ik ben bij je; of door rivieren – je wordt niet meegesleurd. Moet je door het vuur gaan – het zal je niet verteren, de vlammen zullen je niet verschroeien. Want ik, de HEER, ben je God, de Heilige van Israël, je redder. Voor jou geef ik Egypte als losgeld, Nubië en Seba ruil ik in tegen jou. Jij bent zo kostbaar in mijn ogen, zo waardevol, en ik houd zo veel van je dat ik de mensheid geef in ruil voor jou, ja alle volken om jou te behouden. Wees niet bang, want ik ben bij je.

Je bent een parel in zijn hand.

Kinderpraatjes

Een paar uitspraken van Joram:

Terwijl ik Naomi temperatuurde in de tijd dat ze koortsig werd/was, stond Joram een keer te kijken. Toen de thermometer aangaf dat Naomi koorts had, zei ik dat hardop. Joram: "Omi kort. Mij niet kort. Mij lang."

Wie nou de papa en mama van wie is, kan knap lastig zijn. Helemaal als het gaat over de papa en mama van je papa en mama. We hadden het er al eens over gehad. Laatst kwam het weer ter sprake. We checkten even wat er was blijven hangen bij Joram. "Oma V. is de mama van...?" Joram: "mama!". "Oma H. is de mama van...?" Joram: "papa!" We vonden het knap dat Joram het nog wist, dus gingen nog even door. "Opa V. is de papa van...?"  "... Jezus?" klonk het zachtjes.

Updeetje (van ...)

De zin om weer te bloggen is er wel, hoor. Maar we hebben nog steeds alleen op zolder internet. En op zolder vind ik het niet zo gezellig. Dus doe ik daar meestal alleen de nodige dingen. Zoals de wasmachine aanzetten, de was ophangen en dan even snel m'n mail checken. Voor de liefhebbers (die waarschijnlijk niet meer zo vaak langssurfen) vandaag toch maar eens een updeetje.



Joram 3 jaar oud

 Joram is twee weken geleden drie jaar geworden. Hij was echt jarig, wist precies wat er ging gebeuren en genoot daar zichtbaar van. Voor de rest is hij druk met spelen. Hij heeft het samenspelen helemaal ontdekt, al is hij wel de jongste van het groepje driejarigen wat hier in de buurt woont. Dat is voor ons merkbaar, voor hem minder. Wel heeft hij aan de vrijheid geroken en moeten we hem in de gaten houden. In een onbewaakt ogenblik wil hij nog wel eens aan de wandel gaan in z'n eentje...





Naomi 9 maanden oud



Naomi begint met haar tien maanden een dreumesje te worden. Ze tijgert lekker door de hele kamer. Rustig op schoot zitten is er niet meer bij, de wereld is veel groter dan een schoot. We zijn er blij mee, aangezien ze twee weken lang zichzelf niet is geweest door een vervelend virus. Hoge koorts, huisartsenpost, moeilijke avonden en niet willen eten/drinken passeerden de revue. Nu is ze weer de blije baby die lekker veel lacht, uitbundig in haar handjes klapt en gilt zoals we haar voor haar ziekzijn kenden.

Dat was dan de update voor vandaag. Wie weet pak ik binnenkort het bloggen wel weer met regelmaat op...

My life, my love, my all

My hands were made

To worship you

My heart, my King

It beats for you

Oh Lamb

So true

I surrender to you

My life

(I give)

My love

(I give)

My all

(All)

Your touch

Your kiss

Your grace

To me

Is deeper

Than my soul can see

My purpose it changed

When I called out your name

My past has been erased

With just one touch from you

My clouds

My rain

My pain

Has changed

Your blood has made me new

And When

This world

Has come

to end

And paradise

With you

Begins

"Well done"

you'll say

When I see your face

My life
(I give)
My love
(I give)
My all
(All)

Concert

Nu hier toch niet zo heel veel gebeurt, kan ik net zo goed wat reclame maken voor het concert van Testify (je weet wel, 'mijn' gospelkoor). Want 23 april mogen we eindelijk laten horen waar we inmiddels al ruim een jaar voor aan het repeteren zijn. En geloof me, het wordt echt een mooi concert.

[Nu wilde ik graag een plaatje van de poster toevoegen, maar Blogger pakt hem niet. Dus voor meer informatie; volg deze link.]

Rustig

Inspiratie is er op zich wel, bij tijd en wijle. Zin ook wel. Tijd wat minder. En het heeft gewoon geen prioriteit. Ik ontdekte de laatste tijd (sinds we geen draadloos internet meer hebben en daardoor alleen op zolder het wereld wijde web kunnen bezoeken) dat het ook wel erg lekker is om wat minder te bloggen. En nu met het mooie weer heb ik al helemaal weinig zin om hier te zitten. Vandaar dat het hier dus wat rustig is. Misschien wordt het ooit weer wat drukker. Misschien ook niet. Voorlopig ben ik aan het genieten van de zon, de tuin zomerklaar aan het maken, stoeltjes en tafeltje aan het schilderen, bezig met wat naaiprojectjes en aan het genieten van de kids.

Dus tot later!

Jurkje

Een poosje terug blogde ik dat ik een naaicursus ging doen. Inmiddels is de cursus afgerond. Het was leerzaam. De belangrijkste les vond ik dat je 'het gewoon in elkaar moet zetten'. Klinkt als een open deur, maar zo staat het nou eenmaal niet in de Knippie. En zo kreeg het jurkje dat ik wilde maken in die acht lessen elke week een beetje meer vorm. De laatste les leerde ik knoopsgaten maken en toen hoefden er alleen nog maar knopen op en was het jurkje klaar!

En ik ben trots op het resultaat. De naai-juf was ook tevreden, ze vond dat ik met weinig hulp had gewerkt en dat ik netjes had genaaid. En iedereen vond het een erg schattig resultaat. De meeste cursisten maakten iets voor zichzelf, dus dan is zo'n baby-jurkje natuurlijk ook schattig om te zien.

Ik heb er nu wel echt een hobby bij. En om die overtuiging kracht bij te zetten, begon ik aan een erg leuk zomerhoedje voor Naomi. Volgens het patroon moest het passen van maat 50 tot 80, dus de goede maat. Ik had het hoedje zo goed als af (er moest nog een sierbandje omheen) toen ik hem eens bij Naomi opzette. Je raadt het al... Nu heeft Naomi echt niet een bijzonder groot hoofd (qua omtrek gemiddeld), maar het hoedje is toch echt nu al te klein. Alsof haar koppie te lang is (het zal wel bomvol hersentjes zitten...). Dus is het hoedje voor de pop die ze nog niet heeft. Voor de rest was het toch een succeservarinkje, omdat ik het wel zonder hulp in elkaar heb gezet en het echt een leuk hoedje is geworden.

Nou, zo'n blogje vraagt om beeldmateriaal. Het jurkje is nog te groot, het hoedje te klein, dus ik kan geen plaatje laten zien van kind met jurk/hoed. Dus dan maar zonder kind, hè?

Rimpel

Toen Naomi net geboren was, had ze een rimpel boven haar neus. Zo één waardoor haar nog opgezette, dichtgeknepen oogjes als één streep op haar gezichtje te zien waren. Ik kan beter even een foto laten zien, geloof ik...

De rimpel zagen we niet meer terug toen Naomi eenmaal uit de kreukels was. Tot de laatste paar weken. Naomi kan haar neusje optrekken en dat ziet er zo grappig uit! Ze doet het als ze contact wil of heeft. Ook doet ze het als wij het eerst doen.

En als ze eet doet ze het ook. Want groente en fruit bevallen haar prima, ze hapt er fanatiek op los... Zie onderstaande foto...

Ziek - vervolg

Met Joram gaat het gelukkig weer beter. Wat is het fijn om hem weer te zien spelen, te zien lachen en te horen praten. Het was voor het eerst in zijn leven dat hij het zo te pakken had. Eetlust heeft hij nog niet zo, maar dat vind ik niet zo gek als je al bijna een week minder eet dan normaal. Dat komt wel weer. We stoppen er maar zoveel mogelijk krachtvoer in. Want hij was al niet de dikste en ik heb het idee dat hij wel wat gewicht verloren is.

Helaas bleven David en Naomi niet buiten schot. Gisteren - toen ik weer aan het werk ging en Joram nog niet beter bleek te zijn - begon ook Naomi te spugen. Hele voedingen kwamen er met geweld uit. Al leek ze er niet echt onder te lijden, tussendoor was ze gewoon de vrolijke baby als altijd. 's Avonds had ze alleen wel verhoging. Vandaag gelukkig geen spuug meer, alleen een humeurige baby. Begrijpelijk, als je niet lekker in je velletje zit.

En vandaag was het dan toch de beurt aan David. Dat viel te verwachten na alle spuug en diarree. Gelukkig is het geen langdurig virus, al vind ik dat Joram er nog vrij lang last van had. Maar inmiddels is er ook alweer een verkoudheidsvirus binnen geslopen, dus we blijven bezig.

Maar... Volgende week is het maart, de eerste voorjaarsmaand. Weg met alle ziektekiemen. Laat die lente maar komen!

Ziek

Daar ligt'ie. Op de bank. Slapen wil hij niet. Een dekentje wil hij niet. In zijn pyjama blijven wil hij niet. Spelen wil hij niet. Televisie kijken wil hij niet. Hij is ziek.

Het begon vrijdag. Met geen mogelijkheid kon hij voorkomen dat zijn onderbroek vol liep. Diarree. Weinig eetlust. Maar praatjes genoeg. Gisteren veranderde dat. Hij was nog geen tien minuten wakker of de eerste golf spuug kwam eruit. In de loop van de dag gebeurde dat nog een stuk of tien keer, niets bleef erin. En wat er toevallig wel in bleef, werd er aan de andere kant met grote vaart uitgewerkt. En Joram veranderde in een zielig hoopje mens.

Het enige wat hij wilde was bij mama op schoot zitten. Lekker bij mama even de oogjes dicht doen. Helaas was mama door dezelfde buikgriep te grazen genomen... Gelukkig knapte ik aan het eind van de dag weer wat op, zodat Joram lekker bij me kon zitten. En gelukkig heeft hij vannacht aan één stuk door geslapen en had hij héél even zijn praatjes terug ("mij beter, mij samen met papa voetballen!"). Tot een uurtje geleden zijn ontbijt er weer uit kwam. En nu ligt'ie daar op de bank...

Hulde aan David trouwens. Hij heeft gisteren heel wat spuug moeten opruimen en had dus een echte zorgdag (gelukkig was hij ingesteld op een papa-dag, dus liep zijn planning niet helemaal door de war). Hoeveel moeders kunnen nu een halve dag op bed liggen als ze ziek zijn?

Ik hoop dat Joram snel weer de oude is. En ik hoop dat David en Naomi buiten schot blijven. En laat het maar lekker lente worden, dan is het met die griepjes ook grotendeels gedaan...

Gisteren: Joram wilde wel even met zijn Nijntjedeken televisie kijken.

En zo vond ik hem vanmorgen toen ik even naar de wasmachine was geweest...

Ze zeggen...

Ze zeggen dat je een baby beter een fopje kunt geven in plaats van zijn duim...

Ze zeggen dat het beter is als een baby niet op z'n buik slaapt...

Het zal echt wel beter zijn, maar...

Leg dat je baby maar eens uit...

Over poepen en plassen

Sinds een week draagt Joram overdag geen luier meer. We vermoedden dat hij dit wel zou kunnen, omdat hij vrijwel altijd als hij op het potje ging zitten een plas eruit kon krijgen. En wat gaat het goed! Joram zegt zelf wanneer hij op het potje moet en doet dan altijd een grote plas. Maandag heeft hij voor het laatst in zijn onderbroekje geplast. De luier die hij omkrijgt als we de deur uitgaan blijft droog. En als er toch een plasje in terecht komt, vindt hij het niet lekker zitten. Vanavond lag hij in bed, toen we hem hoorden roepen. Hij moest nog even op het potje, terwijl hij dus een luier om had. En ja hoor, er kwam nog een grote plas. Ik ben helemaal trots op onze grote kleine man.

Maar... Nu het poepen nog. Joram weigert om op het potje of op de wc te poepen. Hij houdt het net zo lang op tot hij een luier omkrijgt (en die krijgt hij dus 's middags als hij moet gaan slapen, dus vaak poept'ie dan en slaapt'ie niet). Tips gevraagd dus. Een poepje extra belonen werkt in elk geval niet. Wie heeft er een tip die wél werkt?

Moedergevoelens

"Ik heb alles verteld, mama..." De stem van het huilende kind snijdt me door de ziel. "Goed zo, lieverd", antwoordt de moeder. Ik heb geen beeld bij het tafereel. Het speelt zich af achter de gesloten deur van mijn werkkamer, in de hal. Maar die twee zinnen blijven door mijn hoofd spoken.

's Avonds sta ik naast het bed van Joram. Hij is diep weg. Wat ziet hij er vredig uit. Zich nog van geen kwaad bewust. Ik blijf extra lang naar hem kijken en geef hem een extra aai over zijn bol. Kon ik hem maar beschermen tegen de boze wereld. Kon ik maar voorkomen dat iemand hem ooit pijn zal doen.

Even later voed ik Naomi. Slapend ligt ze in  mijn armen te drinken. Het veiligste plekje van de hele wereld. Wat zal ze allemaal mee moeten maken in haar leven? Ook nu voel ik het diepe oerinstinct. Ik wil mijn kinderen beschermen met alles wat ik in me heb.

Het zijn gedachten en gevoelens die die moeder vast ook heeft gehad toen haar kind nog zo klein was. En toch wordt ze op die dag door haar huilende kind geroepen om met een psycholoog te praten. Omdat er iets gebeurd is dat verteld moet worden.

Oh, wat lijkt het me moeilijk om je kind zo verdrietig te zien. Omdat er iets gebeurd is wat je als moeder nooit hebt kunnen voorkomen. Je kunt je kind nou eenmaal niet in een glazen potje stoppen om hem te beschermen. Gelukkig maar. Het is een kwestie van loslaten. Je kind laten gaan en gevormd laten worden door wat er met hem gebeurt. En het is een kwestie van klaarstaan. Als veilige basis je kind opvangen wanneer het valt en troosten met alle liefde die je in je hebt. Zo nodig met een beetje hulp van een psycholoog.

Terug naar het begin. Ik hoor het kind na een poosje afscheid nemen. Het klinkt vrij en opgelucht. "Bedankt!"

Half jarig

Gisteren was onze jongste mop half jarig. Wat gaat de tijd snel met een baby in huis. En wat is het genieten van ons meisje. In een half jaar tijd is Naomi een stuk groter geworden. En zwaarder. En wijzer. We leerden haar kennen als een tevreden en vriendelijk dametje. Een meisje dat rustig de kat uit de boom kijkt, haar stem gebruikt wanneer het echt nodig is. Het komt er op neer dat ze huilt als ze het echt niet leuk vindt. En dat ze hardop lacht als ze het echt heel grappig vindt. Anders lacht ze ook veel, maar zonder geluid.

Het vervuld me best wel met trots dat ik haar dit half jaar helemaal zelf gevoed heb. In elk geval een half jaar borstvoeding was mijn doel. En dat ging zo goed, dat we nog geen poedermelk hebben hoeven aan te schaffen. En ze groeide erop als kool. Zat steeds op de +2 lijn van de curve. Volgende week gaan we weer meten en wegen, dus ik ben benieuwd waar ze nu zit. En wat de borstvoeding betreft, ik zie nog geen reden om er mee te stoppen. Dus gaan we vrolijk verder.

Nu ze een half jaar is, is het ook tijd voor ander voedsel. Dus hebben we vanmorgen een stuk banaan geprakt en naar binnen geschoven. En dat was wel even wennen voor mevrouwtje...

What's in a name?

Levi, Juha, Lysa, Becca, (Rose)Liene, Haje. Een greep uit de neefjes en nichtjes van Joram die hij bij naam kan noemen. Hij speelt graag met ze en ze krijgen ook regelmatig een rol in zijn spel als ze er zelf niet bij zijn. Al is de hoofdrol natuurlijk voor hem zelf weggelegd. Dat is dat heerlijke peuter-egocentrisme: bijna elke zin begint met het woordje 'mij' en als je zegt dat je ergens pijn hebt, krijg je als antwoord: "mij niet". Over 'mij' gesproken... We hebben Joram nog nooit zijn eigen naam horen zeggen. We hebben het al vaak geprobeerd. "Zeg eens Joram." Geen antwoord, wel een heleboel afleidend gelach. "Wie is dat op de foto?" "Mij." Aan het eind van het gebedje: "zorg voor...?"  Antwoord: "...mij deze nacht." Hij heeft natuurlijk gelijk. Ik zeg tenslotte ook niet steeds Margreet als ik mezelf bedoel...

Zo heeft hij Naomi ook een eigen naam gegeven. Vanaf het begin noemt hij haar Omi. We zijn er inmiddels helemaal aan gewend dat hij haar zo noemt. Hij slaat van de meest woorden de eerste letter(s) over, dus verrassend was het ook niet. Soms namen we het zelfs per ongeluk over... Vandaag probeerde ik eens uit of Joram de naam Naomi wel kan zeggen. Dus ik zei: "zeg eens Naomi". Joram antwoordt: "Nee. Niet Naomi. Omi." Nog een poging: "ja, maar zeg eens Naomi". Joram nog eens: "nee, niet Naomi (wat hij trouwens foutloos uitspreekt). Omi." Punt. Uit.

Ik vind het leuk dat hij Naomi een eigen koosnaam heeft gegeven. Laat dat maar lekker iets tussen broer en zus zijn. Al kan het natuurlijk ook zo weer over zijn, het is en blijft een peutertje...

Interne verhuizing

In onze familiewieg kan een baby langer liggen dan in de wiegjes die je in de meeste winkels koopt. Een half jaar moet haalbaar zijn. Bij Joram haalden we dat bij lange na niet. Hij kreeg het voor elkaar om - met inbakerdoek en al! - in de kromming aan het hoofdeind terecht te komen, met zijn gezicht in de wiegbekleding. Zodoende was hij nog geen drie maanden toen hij naar een ledikantje verhuisde, waar hij na een brede lach in luid gehuil uitbarstte, die eerste keer.

Naomi is volgende week een half jaar (waar blijft de tijd...). En dat half jaar gaat ze net niet vol maken in de wieg. Want de laatste tijd troffen we haar wel eens zo aan.

Ze trok het hemeltje in bed en lag daar mee te spelen of stopte het in haar mond (aan de natte plekken te voelen). En dat maakte dat ik haar niet met een gerust hart in haar bedje kon laten liggen.

Dus werd het tijd voor een verhuizing naar het ledikantje. Maar dat ledikantje werd 's nachts nog bewoond door Joram. Daarom keken we al een poosje uit naar een ander bed voor hem. Vandaag kochten we er één. En dus ook een lattenbodem, matras, matrasbeschermer, molton, dekbed, onderhoes en vooruit, ook gelijk maar een kussen. Een dekbedovertrek met auto's had ik al eerder gekocht.

Joram was er stil van. Hij vond vooral het autodekbed helemaal geweldig. Elke auto/bus/vrachtauto/scooter moest even benoemd worden. Het kussen was helemaal mooi en het bed was groot. Slaapzak hoefde niet meer aan en hij wilde direct in bed en slapen (maar we moesten nog eten).

Toen het puntje bij paaltje kwam, was het toch flink wennen. De slaapzak moest toch aan en uiteindelijk hebben we het kussen ook maar bij het voeteneind gelegd. Zo leek het nog het meest op zijn oude bed. Het liefst wilde hij een kwartslag draaien, net als het ledikantje altijd gestaan had. Uiteindelijk werd het stil, de eerste nacht in zo'n groot bed is begonnen.

En datzelfde geldt voor Naomi. Zoals ik al verwachtte, was de overgang voor haar minder moeilijk. Even huilen, maar haar vertrouwde muziekje bood troost.

Voorlopig zijn we weer klaar met dit soort verhuizingen...

Jurkje

Poging 1. Over het hoofdje. Armpje erdoor en vervolgens (na alle mogelijke plekken gecheckt te hebben waar eventueel nog een rits of een knoop kan zitten) geen enkele speling meer voor het tweede armpje. Poging 2. Over de beentjes. Hetzelfde knelpunt. Eén arm erdoor, geen ruimte meer voor het tweede armpje. Ligt het aan de maat? Nee, maat 74 zou eerder te ruim dan te krap moeten zitten. Gevolg: baby huilt en heeft nog steeds geen kleren aan.

Tja. Als ze babyjurkjes gaan verkopen die je je baby met geen mogelijkheid aankrijgt, moet je iets anders verzinnen. Dus gaan we maar eens een naaicursus volgen. Ik heb een leuk patroon uitgezocht en via internet een leuke lap stof op de kop getikt. Het kostte bijna niets, omdat de stof heel toevallig ook nog in de aanbieding was. En ik hoop dat ik aan de hand van dit patroon en deze cursus (waarbij je op locatie met je eigen projectje aan de slag gaat en hulp krijgt waar nodig) het naaien wat beter onder de knie zal krijgen.

Dus als het allemaal lukt, laat ik over een week of negen het resultaat wel zien. Aan het stofje kan het in elk geval niet liggen...

Blauw/grijs met roze bloemetjes

Kwaaltjes...

Arme Joram. Het nieuwe jaar begint wat fysieke gesteldheid betreft niet heel lekker voor hem. Sinds een week wordt hij gekweld door jeuk in zijn luier, veroorzaakt door een schimmelinfectie. Daarnaast is hij al een poosje snotterig en hoesterig (en inmiddels de rest van ons gezin ook) en is dat op zijn ogen overgeslagen. Met twee opgezette, met korstjes bedekte oogjes kijkt hij momenteel de wereld in. Als hij ze al openkrijgt. Hij is al een paar keer 's nachts wakker geworden waarbij hij huilend vroeg of mama zijn oogjes wilde openmaken. Vanmorgen wilde hij daarna naar beneden. Dat mocht niet - het was kwart over zes - en dus reden voor een driftbui. Terwijl hij het slaapgebrek van oudejaarsavond volgens mij ook nog niet heeft ingehaald. Alsof het nog niet genoeg is, ontdekte ik net een rode grote teen aan zijn voet. Ja hoor, een ingegroeid nageltje.

Arme Joram. Ik snap dat hij niet de vrolijkste is en de afgelopen dagen was. Nu maar hopen dat de zalfjes, crèmepjes, druppeltjes en sodabadjes snel hun werk gaan doen...





Oud & Nieuw

Het is Oud en Nieuw. Een oud jaar is weer voorbij, een nieuw jaar begint. Het blijft een moment om op de oude tijden terug te kijken en vol verwachting en onzekerheid vooruit te kijken naar de nieuwe tijden. Wanneer we vooruitkijken zien we een aantal mooie familiegebeurtenissen in het verschiet liggen. Wat is God toch goed voor onze families.
Terugkijken op dit jaar dat voor mijn gevoel maar een half jaar heeft geduurd is gemakkelijker. Het hoogtepunt was natuurlijk de geboorte van ons nieuwste gezinslidje. Een mooie dochter versterkt sinds juli ons gezinnetje en we genieten er allemaal van. Een gemakkelijkere baby dan Naomi bestaat er volgens mij niet... We hadden haar ook Tevredenheid kunnen noemen of zo. Al is de naam Naomi (wat ook te vertalen is als 'mijn vriendelijkheid') ook erg toepasselijk voor ons vriendelijke meisje.

Oud en Nieuw. We hebben het met familie gevierd. Joram kon niet slapen vanwege de knallen. Hij is er bang voor en was het bed absoluut niet in te krijgen. Twee-en-een-half jaar oud en hij heeft het de hele avond volgehouden. Z'n wangen werden steeds roder, hij werd steeds drukker en vermoeider, maar het vuurwerk vond hij helemaal te gek. De uitdrukking 'kort lontje' is nu wel dubbel toepasselijk op deze nieuwjaarsdag. Naomi sliep overal doorheen, maar kon uiteindelijk thuis niet direct in slaap komen. Volgens mij vond ze het geluid van de gillende keukenmeiden zo leuk, dat ze het ook maar ging proberen... Na een extra slokje bij mams was het om half drie dan eindelijk stil in huis.

En nu is het weer januari. Alles is weer normaal, maar we zitten wel in de meest depressieve maand van het jaar. We zien uit naar het licht van het voorjaar...

Ik wens je als lezer van mijn weblog het beste voor 2011.

En toen had ik nog een verhaaltje met de titel Oud & Nieuw, maar het lukt me niet om het met woorden aan het bovenstaande te koppelen... Dus bij deze twee blogjes voor de prijs van één! (Het is tenslotte uitverkoop.)

Een paar maanden terug liep ik door de winkel met oude spullen, om onze oude kinderwagen erheen te brengen. Want we hadden een nieuwe kinderwagen gekocht. En terwijl ik tussen de oude spullen liep met mijn oudste zoon, zag ik een lelijk oud stoeltje staan. Rood, geel en groen geverfd. Maar wel een schommelstoeltje. Met in mijn achterhoofd de overblijfselen van de verf voor ons nieuwe huis bekeek ik het oude stoeltje op een nieuwe manier. Ik zag het nieuwe stoeltje helemaal voor me en nam het oude stoeltje voor drie euro mee. Op de laatste dag van het oude jaar, legde ik de laatste hand aan het oude stoeltje. En daar was het nieuwe stoeltje, ongeveer zoals ik me het had voorgesteld.



Oud

en nieuw.



Écht Hemel?

Taal is soms maar een ingewikkeld iets, helemaal als je twee bent en volop met je taalontwikkeling bezig. Vanmorgen zei ik tegen Joram dat hij mee mocht met boodschappen doen. Even later zei hij: "niet naar hemel". Even denken en toen begreep ik wat hij bedoelde. De vorige keer gingen we eerst even naar de Hema... Dus legde ik hem uit dat we inderdaad niet naar de Hema gingen. Ik vertelde er gelijk maar bij dat de hemel het huis is van Jezus en de Hema een winkel. Om te laten merken dat hij het begreep, zei Joram: "Jezus' winkel is Hema"...

Kerstpakket

Terwijl ik Naomi naar bed bracht en David aan het bellen was, ging de deurbel. Al bellend deed David de deur open. Iemand zei: "David, een aardigheidje. Alsjeblieft." Een grote doos werd in zijn handen gedrukt en terwijl ik halverwege de trap was, ging de deur weer dicht. Ik had de afzender niet gezien, David kon het gezicht niet plaatsen en doordat hij aan de telefoon was, heeft hij het ook niet gevraagd. Er vanuit gaande dat er dan wel een kaartje bij het pakket ingesloten was, bekeken we de inhoud. Een erg leuke kist met allerlei lekkere dingetjes. Maar geen kaartje...

We waarderen het kado. Het was een oppepper na een - op een bepaalde manier - hectische dag. Hoe welkom is dan een blijk van waardering. De kist krijgt een plekje in huis. Je kunt er van alles in stoppen. Bijvoorbeeld een baby...

Kerst met een knipoog...

Dit filmpje zag ik laatst. Erg creatief en ik kan de humor ervan ook wel waarderen...

In de bus

"Wat moet je, mafkees! Bek houden!" De woorden kwamen van de buschauffeur en waren gericht tegen een wat - door zijn capuchon en grote zonnebril - duister uitziende overstekende voorbijganger die zich bedreigd voelde door de optrekkende bus en daarom boze gebaren maakte.

Twee mannen van ongeveer dezelfde leeftijd die elkaar buiten deze setting waarschijnlijk niet zullen herkennen. Twee mannen die in het klein doen wat er op grote schaal ook zoveel gebeurd. Namelijk de vrede diep wegstoppen en woede en agressie vrij spel geven.

Als toeschouwer van dit tafereel voelde ik me verdrietig worden. Zo gaan mensen met elkaar om en dit is geen uitzondering. Mensen schrikken en worden boos. Mensen voelen zich bedreigd en worden boos. Mensen voelen zich aangevallen en worden boos.

Ik stelde me voor hoe Jezus hier op aarde moet hebben gelopen, terwijl hij dit soort taferelen om zich heen zag. Hij - die erbij was toen de mensen geschapen werden en het zo goed hadden samen - moet zich nog veel en veel verdrietiger hebben gevoeld dan ik toen ik in de bus zat. Daar komt nog bij dat dit de reden was dat Jezus op aarde rondliep. De mensen, die geschapen zijn om relaties aan te gaan - in de eerste plaats met God, kunnen dat niet meer. Ze voelen zich bedreigd en aangevallen en reageren boos.

Wat ben ik Jezus dankbaar dat hij kwam. Dat hij van boosheid vrede wilde maken. Zijn naam is Vredevorst. Jezus in je hart = vrede in je hart. Dan hoef je niet meer boos te reageren als je je bedreigd of aangevallen voelt. Hoe je dan kunt reageren, lees je hier.

Antwoorden

De antwoorden van de taalquiz:

Tampetamp = tandpasta
Kapika = paprika
Hatjehatje = hagelslag(jes)

En we gooien er nog maar eens een bijdehandte uitspraak van Joram tegenaan (anders is dit stukje ook zo leeg, hè?). We hadden laatst een nieuw toetje. Joram is gek op toetjes en we vermoedden dat deze wel eens in de smaak kon vallen, dus keken David en ik toe hoe Joram z'n eerste happen nam. We hadden gelijk; hij vond het heerlijk (te horen aan de woorden waar hij zich nog net de tijd voor gunde, zoals 'lekker' en 'mmmm' etc.). Toen hij door had dat we naar hem zaten te kijken en nog niet hadden gegeten van ons toetje, zei hij: "papa mama ook toetje eten?" Toen we dat niet deden, zei hij op strenge toon: "papa, NU toetje eten!"

Kinderen houden je een spiegel voor...

Taalquizje

Joram klets ons inmiddels geregeld de oren van het hoofd. Wat gaat die taalontwikkeling hard! Zo leuk om hem op deze manier weer beter te leren kennen. Want nu kan hij vertellen wat er in hem omgaat. Al is het niet altijd duidelijk verstaanbaar. Als ouders verstaan wij hem (meestal) wel, maar buitenstaanders vragen zich nog wel eens af wat hij nou zegt. Een handige tip is dat hij vaak de eerste letters overslaat... Sommige woorden los je daar alleen niet mee op. Daarom maar eens een taalquizje.

We beginnen makkelijk: krentenbollenbrood. Inkoppertje toch? En dan de volgende woordjes. Wie weet wat Joram zegt?

1. Tampetamp
2. Kapika
3. Hatjehatje

En als afsluiter nog een uitspraak van Joram n.a.v. uitleg over het verschil tussen jongens en meisjes. Joram krijgt te horen dat jongens een piemeltje hebben en meisjes niet. Joram: "meisjes hebben een heleboel billen".

Kijk en vergelijk

Joram en Naomi... Broer en zus. Geloof het of niet; ze hebben dezelfde ouders. Maar wat zijn ze verschillend. Joram; onze extraverte, alerte zoon. Naomi; onze vriendelijke, tevreden dochter. De één heeft bijna altijd wel wat onrust bij zich, de ander zou je bijna vergeten, zo rustig. Verschillende kinderen, dus ook een verschillende opvoeding. Joram laten we de wereld ontdekken. We blijven achter hem staan, zodat hij altijd bij ons terecht kan. Maar laat het hem maar zelf ontdekken. Bij Naomi stel ik me voor dat we haar meenemen aan de hand en samen de wereld ontdekken, zij met haar duimpje in haar mond. Voor beide kinderen geldt dat we proberen te doen waar ze behoefte aan hebben, hoe ze het meest tot hun recht komen en hoe ze toch die veilige basis kunnen ervaren.

Dat was de innerlijke kant. Wat de uiterlijke kant betreft; oordeel zelf.


Meelmuisjes. Zelf vind ik dat de één echt een jongenskoppie heeft en de ander een echt meidenkoppie. Je kunt wel zien dat ze broer en zus zijn, maar op elkaar lijken?



De vier-maanden-muizen-foto. Zittend zien ze er toch weer anders uit. Heel anders. Enige overeenkomst: het hoge voorhoofd?

Piet

Natuurlijk ontvingen we afgelopen zaterdag de oude man met de rode mantel en zijn knechten weer. Omdat Joram nu toch weer wat wereldwijzer is geworden, heb ik het hem maar zo goed mogelijk uitgelegd. Dat er een man op een boot komt met een rode muts en een witte baard en met een heleboel mensen met een zwart gezicht. En dat we daar naartoe zouden gaan en dat we dan snoepjes zouden krijgen.

Joram was niet onder de indruk. Hij wilde best zijn pietenmuts ophouden. Hij wilde best in de buggy tussen al die mensen zitten. Hij vond het leuk om naar de muziek te kijken. De politieauto die zo dichtbij langs reed, was nog mooier (lees: 'het mooist van alles'). Maar Sinterklaas en Zwarte Piet maakten totaal geen indruk. Ik vraag me af of hij ze heeft gezien, ondanks dat ik ze aanwees. Ik denk dat'ie alleen een zwarte hand met snoepjes zag... En die zag hij regelmatig. Als stil peutertje in een buggy word je door de oplettende Pieten verwend. In tegenstelling tot de veel te hard 'PIET' roepende prepubertjes. Joram pakte braaf alle snoepjes aan en gaf ze net zo braaf direct aan mij...


"Wat doen al die mensen toch?"

"Ik wil best even lachen voor de foto, hoor,"

Nog meer snoepjes!

Nog een Pietje

"Papa in Thailand"

Deze week hebben we het zo gezellig mogelijk gemaakt in huis. We hebben pannenkoeken gebakken en gegeten, patatjes gegeten met ijs met slagroom toe, we hebben andere lekkere toetjes gegeten, we hebben bij ouders en schoonouders gegeten, ouders hebben bij ons gegeten, er kwamen vriendinnen op bezoek en die bleven - je raadt het al - eten, we hebben spelletjes gedaan, Sinterklaas bekeken in Eemdijk en Joram heeft mama geholpen met wassen en schoonmaken. Maar het leukste moet nog komen. Morgen gaan we naar Schiphol, papa en manlief ophalen na een tiendaagse reis naar Thailand.

Vanaf vorige week vrijdag plakken we elke avond een stickertje op een papier met tien vakjes. Joram begrijpt het helemaal. En het is niet alleen voor Joram fijn om het visueel te maken. Zelf kijk ik ook met regelmaat op het papier naar het steeds kleiner wordende aantal lege vakjes. Morgen is'tie er weer. Mijn allerliefste maatje.

Nee, vlekkeloos verliep het thuis niet. Een peuterpubertje met dwarse buien (en die zijn vader mist) zorgde voor de nodige confrontaties. Een storm zorgde voor een bang, huilend jongetje dat z'n moeder tot wanhoop dreef. De gebroken nacht die dat tot gevolg had, zorgde voor een mama en een jongetje met korte lontjes. De kinderwagen ging kapot terwijl ik met twee kinderen bij de winkel stond. En het was gewoon heel saai en stil in huis. Ik ben natuurlijk verwend met een man die zoveel thuis zit. Ik hoef vrijwel nooit in mijn eentje met twee kinderen de deur uit voor een boodschap. De overgang naar tien dagen de enige volwassene in huis zijn, is dan erg groot. Maar als ik de ervaringen in Thailand lees (zie link hierboven), dan zie ik dit graag als mijn offer.

Maar 't is mooi geweest. Morgen is hij weer lekker thuis...

De titel van dit blogje is trouwens een uitspraak van Joram. Grappig om een 2 1/2 jarig jochie dat te horen zeggen... Deze week zat papa of in de "oene auto" (daarmee werd hij opgehaald), of in het "ietuig" (daar ging de groene auto naartoe) of in Thailand.

Bidden

Als we Joram naar bed brengen, bidden we met hem. We zingen een gebedje, maar daarvoor praten we ook even met God. Soms noemt Joram zelf dingen die hij tegen God wil zeggen. Soms moet papa of mama dat doen. Als hij zelf dingen noemt, dan is dat altijd iets wat er die dag gebeurd is.

Vandaag heeft Joram een dagje bij opa en oma gespeeld. En toen we de auto geparkeerd hadden voor ons huis, maar nog niet uitgestapt waren, zei Joram ineens vanuit het niets: "opa en oma heest (geweest). Leuk! Bidden opa oma heest." Om zijn woorden extra kracht bij te zetten, vouwde hij zijn handen en kneep hij zijn ogen even dicht.

Ik werd helemaal warm van binnen. Het overviel me en ik vond het zo mooi!

Natuurlijk hebben we later voor het slapen gaan aan God verteld dat Joram het zo leuk heeft gehad bij opa en oma. En tijdens het bidden hoorde ik Joram zeggen: "auto-eep". Ik verstond het eerst niet helemaal, maar na een paar ietwat paniekerige herhalingen begreep ik het. Joram was bij opa en oma met de 'autozeep' van zijn neef in bad geweest. Dat wilde hij ook nog even graag tegen God zeggen...

Kinderlogica

Joram zit met z'n handje aan het hoofdje van Naomi. Mama zegt: "voorzichtig, doe dat maar niet." Joram haalt zijn handje weg en zegt begrijpend: "Omi pot" (vertaling: "dan gaat Naomi kapot"). En vervolgt: "annere kopen!" (vertaling: "dan moeten we een andere kopen!") En om te laten merken dat hij het helemaal begrepen heeft, bevestigt hij het nog eens: "Baby pot, annere baby kopen."

Heerlijk, die kinderlogica...