Pareltje

Social Media Moeheid

2011-08-26T20:15:00.001+02:00

Hyves? Ik check met regelmaat de www'tjes. Heel soms kan ik me er toe zetten zelf ook een www'tje te formuleren. Maar meestal begin ik het www'tje te typen en wis ik hem halverwege. En er komt niets voor in de plaats. Dan denk ik: "Moet het hele world wide web dit weten? Nee." Die gedachte is funest voor het formuleren van www'tjes...

Facebook? Ook die check ik met regelmaat. Ctrl C - Ctrl V bovenstaand stukje...

Twitter? Daar begin ik niet eens aan.

Tja, en dan m'n weblog nog. Ook zo'n 'social-media-ding'. In maart 2006 begon ik met veel plezier te bloggen. Ik bleef het met veel plezier doen, al verschoof de inhoud doordat ik veranderde van student naar moeder. En nog steeds vind ik schrijven heerlijk. Maar ik blijf die vraag maar in mijn hoofd houden: wat gaat het de wereld aan (al weet ik hoe leuk het is om via een weblog bij een ander naar binnen te gluren)? En daarnaast: wil ik dat mijn hersenspinsels op het www blijven ronddwalen? Het antwoord wordt me steeds duidelijker. Nee. Komt de tijdsinvestering ook nog bij. Het bevalt me prima, die maanden zonder blog'verplichting'.

Dus gaat Pareltje stoppen met bloggen.

Als afsluiter wil ik jou als lezer de bijbeltekst meegeven die al tijden bovenaan de site staat, in zijn context uit Jesaja 43 (en vul gerust je eigen naam in op de plaats van Jakob en Israël):
Welnu, dit zegt de HEER, die jou schiep, Jakob, die jou vormde, Israël: Wees niet bang, want ik zal je vrijkopen, ik heb je bij je naam geroepen, je bent van mij! Moet je door het water gaan – ik ben bij je; of door rivieren – je wordt niet meegesleurd. Moet je door het vuur gaan – het zal je niet verteren, de vlammen zullen je niet verschroeien. Want ik, de HEER, ben je God, de Heilige van Israël, je redder. Voor jou geef ik Egypte als losgeld, Nubië en Seba ruil ik in tegen jou. Jij bent zo kostbaar in mijn ogen, zo waardevol, en ik houd zo veel van je dat ik de mensheid geef in ruil voor jou, ja alle volken om jou te behouden. Wees niet bang, want ik ben bij je.

Je bent een parel in zijn hand.

Kinderpraatjes

2011-05-26T20:21:00.000+02:00

Een paar uitspraken van Joram:

Terwijl ik Naomi temperatuurde in de tijd dat ze koortsig werd/was, stond Joram een keer te kijken. Toen de thermometer aangaf dat Naomi koorts had, zei ik dat hardop. Joram: "Omi kort. Mij niet kort. Mij lang."

Wie nou de papa en mama van wie is, kan knap lastig zijn. Helemaal als het gaat over de papa en mama van je papa en mama. We hadden het er al eens over gehad. Laatst kwam het weer ter sprake. We checkten even wat er was blijven hangen bij Joram. "Oma V. is de mama van...?" Joram: "mama!". "Oma H. is de mama van...?" Joram: "papa!" We vonden het knap dat Joram het nog wist, dus gingen nog even door. "Opa V. is de papa van...?" "... Jezus?" klonk het zachtjes.

Updeetje (van ...)

2011-05-23T20:30:00.002+02:00

De zin om weer te bloggen is er wel, hoor. Maar we hebben nog steeds alleen op zolder internet. En op zolder vind ik het niet zo gezellig. Dus doe ik daar meestal alleen de nodige dingen. Zoals de wasmachine aanzetten, de was ophangen en dan even snel m'n mail checken. Voor de liefhebbers (die waarschijnlijk niet meer zo vaak langssurfen) vandaag toch maar eens een updeetje.

Joram 3 jaar oud

Joram is twee weken geleden drie jaar geworden. Hij was echt jarig, wist precies wat er ging gebeuren en genoot daar zichtbaar van. Voor de rest is hij druk met spelen. Hij heeft het samenspelen helemaal ontdekt, al is hij wel de jongste van het groepje driejarigen wat hier in de buurt woont. Dat is voor ons merkbaar, voor hem minder. Wel heeft hij aan de vrijheid geroken en moeten we hem in de gaten houden. In een onbewaakt ogenblik wil hij nog wel eens aan de wandel gaan in z'n eentje...

Naomi 9 maanden oud

Naomi begint met haar tien maanden een dreumesje te worden. Ze tijgert lekker door de hele kamer. Rustig op schoot zitten is er niet meer bij, de wereld is veel groter dan een schoot. We zijn er blij mee, aangezien ze twee weken lang zichzelf niet is geweest door een vervelend virus. Hoge koorts, huisartsenpost, moeilijke avonden en niet willen eten/drinken passeerden de revue. Nu is ze weer de blije baby die lekker veel lacht, uitbundig in haar handjes klapt en gilt zoals we haar voor haar ziekzijn kenden.

Dat was dan de update voor vandaag. Wie weet pak ik binnenkort het bloggen wel weer met regelmaat op...

My life, my love, my all

2011-04-24T20:12:00.002+02:00

My hands were made

To worship you

My heart, my King

It beats for you

Oh Lamb

So true

I surrender to you

My life

(I give)

My love

(I give)

My all

(All)

Your touch

Your kiss

Your grace

To me

Is deeper

Than my soul can see

My purpose it changed

When I called out your name

My past has been erased

With just one touch from you

My clouds

My rain

My pain

Has changed

Your blood has made me new

And When

This world

Has come

to end

And paradise

With you

Begins

"Well done"

you'll say

When I see your face

My life
(I give)
My love
(I give)
My all
(All)

Concert

2011-03-27T15:47:00.005+02:00

Nu hier toch niet zo heel veel gebeurt, kan ik net zo goed wat reclame maken voor het concert van Testify (je weet wel, 'mijn' gospelkoor). Want 23 april mogen we eindelijk laten horen waar we inmiddels al ruim een jaar voor aan het repeteren zijn. En geloof me, het wordt echt een mooi concert.

[Nu wilde ik graag een plaatje van de poster toevoegen, maar Blogger pakt hem niet. Dus voor meer informatie; volg deze link.]

Rustig

2011-03-24T14:15:00.000+01:00

Inspiratie is er op zich wel, bij tijd en wijle. Zin ook wel. Tijd wat minder. En het heeft gewoon geen prioriteit. Ik ontdekte de laatste tijd (sinds we geen draadloos internet meer hebben en daardoor alleen op zolder het wereld wijde web kunnen bezoeken) dat het ook wel erg lekker is om wat minder te bloggen. En nu met het mooie weer heb ik al helemaal weinig zin om hier te zitten. Vandaar dat het hier dus wat rustig is. Misschien wordt het ooit weer wat drukker. Misschien ook niet. Voorlopig ben ik aan het genieten van de zon, de tuin zomerklaar aan het maken, stoeltjes en tafeltje aan het schilderen, bezig met wat naaiprojectjes en aan het genieten van de kids.

Dus tot later!

Jurkje

2011-03-12T15:05:00.000+01:00

Een poosje terug blogde ik dat ik een naaicursus ging doen. Inmiddels is de cursus afgerond. Het was leerzaam. De belangrijkste les vond ik dat je 'het gewoon in elkaar moet zetten'. Klinkt als een open deur, maar zo staat het nou eenmaal niet in de Knippie. En zo kreeg het jurkje dat ik wilde maken in die acht lessen elke week een beetje meer vorm. De laatste les leerde ik knoopsgaten maken en toen hoefden er alleen nog maar knopen op en was het jurkje klaar!

En ik ben trots op het resultaat. De naai-juf was ook tevreden, ze vond dat ik met weinig hulp had gewerkt en dat ik netjes had genaaid. En iedereen vond het een erg schattig resultaat. De meeste cursisten maakten iets voor zichzelf, dus dan is zo'n baby-jurkje natuurlijk ook schattig om te zien.

Ik heb er nu wel echt een hobby bij. En om die overtuiging kracht bij te zetten, begon ik aan een erg leuk zomerhoedje voor Naomi. Volgens het patroon moest het passen van maat 50 tot 80, dus de goede maat. Ik had het hoedje zo goed als af (er moest nog een sierbandje omheen) toen ik hem eens bij Naomi opzette. Je raadt het al... Nu heeft Naomi echt niet een bijzonder groot hoofd (qua omtrek gemiddeld), maar het hoedje is toch echt nu al te klein. Alsof haar koppie te lang is (het zal wel bomvol hersentjes zitten...). Dus is het hoedje voor de pop die ze nog niet heeft. Voor de rest was het toch een succeservarinkje, omdat ik het wel zonder hulp in elkaar heb gezet en het echt een leuk hoedje is geworden.

Nou, zo'n blogje vraagt om beeldmateriaal. Het jurkje is nog te groot, het hoedje te klein, dus ik kan geen plaatje laten zien van kind met jurk/hoed. Dus dan maar zonder kind, hè?

Rimpel

2011-03-03T21:30:00.001+01:00

Toen Naomi net geboren was, had ze een rimpel boven haar neus. Zo één waardoor haar nog opgezette, dichtgeknepen oogjes als één streep op haar gezichtje te zien waren. Ik kan beter even een foto laten zien, geloof ik...

De rimpel zagen we niet meer terug toen Naomi eenmaal uit de kreukels was. Tot de laatste paar weken. Naomi kan haar neusje optrekken en dat ziet er zo grappig uit! Ze doet het als ze contact wil of heeft. Ook doet ze het als wij het eerst doen.

En als ze eet doet ze het ook. Want groente en fruit bevallen haar prima, ze hapt er fanatiek op los... Zie onderstaande foto...

Ziek - vervolg

2011-02-24T21:55:00.000+01:00

Met Joram gaat het gelukkig weer beter. Wat is het fijn om hem weer te zien spelen, te zien lachen en te horen praten. Het was voor het eerst in zijn leven dat hij het zo te pakken had. Eetlust heeft hij nog niet zo, maar dat vind ik niet zo gek als je al bijna een week minder eet dan normaal. Dat komt wel weer. We stoppen er maar zoveel mogelijk krachtvoer in. Want hij was al niet de dikste en ik heb het idee dat hij wel wat gewicht verloren is.

Helaas bleven David en Naomi niet buiten schot. Gisteren - toen ik weer aan het werk ging en Joram nog niet beter bleek te zijn - begon ook Naomi te spugen. Hele voedingen kwamen er met geweld uit. Al leek ze er niet echt onder te lijden, tussendoor was ze gewoon de vrolijke baby als altijd. 's Avonds had ze alleen wel verhoging. Vandaag gelukkig geen spuug meer, alleen een humeurige baby. Begrijpelijk, als je niet lekker in je velletje zit.

En vandaag was het dan toch de beurt aan David. Dat viel te verwachten na alle spuug en diarree. Gelukkig is het geen langdurig virus, al vind ik dat Joram er nog vrij lang last van had. Maar inmiddels is er ook alweer een verkoudheidsvirus binnen geslopen, dus we blijven bezig.

Maar... Volgende week is het maart, de eerste voorjaarsmaand. Weg met alle ziektekiemen. Laat die lente maar komen!

Ziek

2011-02-22T11:12:00.001+01:00

Daar ligt'ie. Op de bank. Slapen wil hij niet. Een dekentje wil hij niet. In zijn pyjama blijven wil hij niet. Spelen wil hij niet. Televisie kijken wil hij niet. Hij is ziek.

Het begon vrijdag. Met geen mogelijkheid kon hij voorkomen dat zijn onderbroek vol liep. Diarree. Weinig eetlust. Maar praatjes genoeg. Gisteren veranderde dat. Hij was nog geen tien minuten wakker of de eerste golf spuug kwam eruit. In de loop van de dag gebeurde dat nog een stuk of tien keer, niets bleef erin. En wat er toevallig wel in bleef, werd er aan de andere kant met grote vaart uitgewerkt. En Joram veranderde in een zielig hoopje mens.

Het enige wat hij wilde was bij mama op schoot zitten. Lekker bij mama even de oogjes dicht doen. Helaas was mama door dezelfde buikgriep te grazen genomen... Gelukkig knapte ik aan het eind van de dag weer wat op, zodat Joram lekker bij me kon zitten. En gelukkig heeft hij vannacht aan één stuk door geslapen en had hij héél even zijn praatjes terug ("mij beter, mij samen met papa voetballen!"). Tot een uurtje geleden zijn ontbijt er weer uit kwam. En nu ligt'ie daar op de bank...

Hulde aan David trouwens. Hij heeft gisteren heel wat spuug moeten opruimen en had dus een echte zorgdag (gelukkig was hij ingesteld op een papa-dag, dus liep zijn planning niet helemaal door de war). Hoeveel moeders kunnen nu een halve dag op bed liggen als ze ziek zijn?

Ik hoop dat Joram snel weer de oude is. En ik hoop dat David en Naomi buiten schot blijven. En laat het maar lekker lente worden, dan is het met die griepjes ook grotendeels gedaan...

Gisteren: Joram wilde wel even met zijn Nijntjedeken televisie kijken.

En zo vond ik hem vanmorgen toen ik even naar de wasmachine was geweest...

Ze zeggen...

2011-02-17T14:44:00.001+01:00

Ze zeggen dat je een baby beter een fopje kunt geven in plaats van zijn duim...

Ze zeggen dat het beter is als een baby niet op z'n buik slaapt...

Het zal echt wel beter zijn, maar...

Leg dat je baby maar eens uit...

Over poepen en plassen

2011-02-11T20:33:00.000+01:00

Sinds een week draagt Joram overdag geen luier meer. We vermoedden dat hij dit wel zou kunnen, omdat hij vrijwel altijd als hij op het potje ging zitten een plas eruit kon krijgen. En wat gaat het goed! Joram zegt zelf wanneer hij op het potje moet en doet dan altijd een grote plas. Maandag heeft hij voor het laatst in zijn onderbroekje geplast. De luier die hij omkrijgt als we de deur uitgaan blijft droog. En als er toch een plasje in terecht komt, vindt hij het niet lekker zitten. Vanavond lag hij in bed, toen we hem hoorden roepen. Hij moest nog even op het potje, terwijl hij dus een luier om had. En ja hoor, er kwam nog een grote plas. Ik ben helemaal trots op onze grote kleine man.

Maar... Nu het poepen nog. Joram weigert om op het potje of op de wc te poepen. Hij houdt het net zo lang op tot hij een luier omkrijgt (en die krijgt hij dus 's middags als hij moet gaan slapen, dus vaak poept'ie dan en slaapt'ie niet). Tips gevraagd dus. Een poepje extra belonen werkt in elk geval niet. Wie heeft er een tip die wél werkt?

Moedergevoelens

2011-01-31T21:05:00.000+01:00

"Ik heb alles verteld, mama..." De stem van het huilende kind snijdt me door de ziel. "Goed zo, lieverd", antwoordt de moeder. Ik heb geen beeld bij het tafereel. Het speelt zich af achter de gesloten deur van mijn werkkamer, in de hal. Maar die twee zinnen blijven door mijn hoofd spoken.

's Avonds sta ik naast het bed van Joram. Hij is diep weg. Wat ziet hij er vredig uit. Zich nog van geen kwaad bewust. Ik blijf extra lang naar hem kijken en geef hem een extra aai over zijn bol. Kon ik hem maar beschermen tegen de boze wereld. Kon ik maar voorkomen dat iemand hem ooit pijn zal doen.

Even later voed ik Naomi. Slapend ligt ze in mijn armen te drinken. Het veiligste plekje van de hele wereld. Wat zal ze allemaal mee moeten maken in haar leven? Ook nu voel ik het diepe oerinstinct. Ik wil mijn kinderen beschermen met alles wat ik in me heb.

Het zijn gedachten en gevoelens die die moeder vast ook heeft gehad toen haar kind nog zo klein was. En toch wordt ze op die dag door haar huilende kind geroepen om met een psycholoog te praten. Omdat er iets gebeurd is dat verteld moet worden.

Oh, wat lijkt het me moeilijk om je kind zo verdrietig te zien. Omdat er iets gebeurd is wat je als moeder nooit hebt kunnen voorkomen. Je kunt je kind nou eenmaal niet in een glazen potje stoppen om hem te beschermen. Gelukkig maar. Het is een kwestie van loslaten. Je kind laten gaan en gevormd laten worden door wat er met hem gebeurt. En het is een kwestie van klaarstaan. Als veilige basis je kind opvangen wanneer het valt en troosten met alle liefde die je in je hebt. Zo nodig met een beetje hulp van een psycholoog.

Terug naar het begin. Ik hoor het kind na een poosje afscheid nemen. Het klinkt vrij en opgelucht. "Bedankt!"

Half jarig

2011-01-23T14:14:00.000+01:00

Gisteren was onze jongste mop half jarig. Wat gaat de tijd snel met een baby in huis. En wat is het genieten van ons meisje. In een half jaar tijd is Naomi een stuk groter geworden. En zwaarder. En wijzer. We leerden haar kennen als een tevreden en vriendelijk dametje. Een meisje dat rustig de kat uit de boom kijkt, haar stem gebruikt wanneer het echt nodig is. Het komt er op neer dat ze huilt als ze het echt niet leuk vindt. En dat ze hardop lacht als ze het echt heel grappig vindt. Anders lacht ze ook veel, maar zonder geluid.

Het vervuld me best wel met trots dat ik haar dit half jaar helemaal zelf gevoed heb. In elk geval een half jaar borstvoeding was mijn doel. En dat ging zo goed, dat we nog geen poedermelk hebben hoeven aan te schaffen. En ze groeide erop als kool. Zat steeds op de +2 lijn van de curve. Volgende week gaan we weer meten en wegen, dus ik ben benieuwd waar ze nu zit. En wat de borstvoeding betreft, ik zie nog geen reden om er mee te stoppen. Dus gaan we vrolijk verder.

Nu ze een half jaar is, is het ook tijd voor ander voedsel. Dus hebben we vanmorgen een stuk banaan geprakt en naar binnen geschoven. En dat was wel even wennen voor mevrouwtje...

What's in a name?

2011-01-20T20:30:00.000+01:00

Levi, Juha, Lysa, Becca, (Rose)Liene, Haje. Een greep uit de neefjes en nichtjes van Joram die hij bij naam kan noemen. Hij speelt graag met ze en ze krijgen ook regelmatig een rol in zijn spel als ze er zelf niet bij zijn. Al is de hoofdrol natuurlijk voor hem zelf weggelegd. Dat is dat heerlijke peuter-egocentrisme: bijna elke zin begint met het woordje 'mij' en als je zegt dat je ergens pijn hebt, krijg je als antwoord: "mij niet". Over 'mij' gesproken... We hebben Joram nog nooit zijn eigen naam horen zeggen. We hebben het al vaak geprobeerd. "Zeg eens Joram." Geen antwoord, wel een heleboel afleidend gelach. "Wie is dat op de foto?" "Mij." Aan het eind van het gebedje: "zorg voor...?" Antwoord: "...mij deze nacht." Hij heeft natuurlijk gelijk. Ik zeg tenslotte ook niet steeds Margreet als ik mezelf bedoel...

Zo heeft hij Naomi ook een eigen naam gegeven. Vanaf het begin noemt hij haar Omi. We zijn er inmiddels helemaal aan gewend dat hij haar zo noemt. Hij slaat van de meest woorden de eerste letter(s) over, dus verrassend was het ook niet. Soms namen we het zelfs per ongeluk over... Vandaag probeerde ik eens uit of Joram de naam Naomi wel kan zeggen. Dus ik zei: "zeg eens Naomi". Joram antwoordt: "Nee. Niet Naomi. Omi." Nog een poging: "ja, maar zeg eens Naomi". Joram nog eens: "nee, niet Naomi (wat hij trouwens foutloos uitspreekt). Omi." Punt. Uit.

Ik vind het leuk dat hij Naomi een eigen koosnaam heeft gegeven. Laat dat maar lekker iets tussen broer en zus zijn. Al kan het natuurlijk ook zo weer over zijn, het is en blijft een peutertje...

Interne verhuizing

2011-01-14T21:31:00.002+01:00

In onze familiewieg kan een baby langer liggen dan in de wiegjes die je in de meeste winkels koopt. Een half jaar moet haalbaar zijn. Bij Joram haalden we dat bij lange na niet. Hij kreeg het voor elkaar om - met inbakerdoek en al! - in de kromming aan het hoofdeind terecht te komen, met zijn gezicht in de wiegbekleding. Zodoende was hij nog geen drie maanden toen hij naar een ledikantje verhuisde, waar hij na een brede lach in luid gehuil uitbarstte, die eerste keer.

Naomi is volgende week een half jaar (waar blijft de tijd...). En dat half jaar gaat ze net niet vol maken in de wieg. Want de laatste tijd troffen we haar wel eens zo aan.

Ze trok het hemeltje in bed en lag daar mee te spelen of stopte het in haar mond (aan de natte plekken te voelen). En dat maakte dat ik haar niet met een gerust hart in haar bedje kon laten liggen.

Dus werd het tijd voor een verhuizing naar het ledikantje. Maar dat ledikantje werd 's nachts nog bewoond door Joram. Daarom keken we al een poosje uit naar een ander bed voor hem. Vandaag kochten we er één. En dus ook een lattenbodem, matras, matrasbeschermer, molton, dekbed, onderhoes en vooruit, ook gelijk maar een kussen. Een dekbedovertrek met auto's had ik al eerder gekocht.

Joram was er stil van. Hij vond vooral het autodekbed helemaal geweldig. Elke auto/bus/vrachtauto/scooter moest even benoemd worden. Het kussen was helemaal mooi en het bed was groot. Slaapzak hoefde niet meer aan en hij wilde direct in bed en slapen (maar we moesten nog eten).

Toen het puntje bij paaltje kwam, was het toch flink wennen. De slaapzak moest toch aan en uiteindelijk hebben we het kussen ook maar bij het voeteneind gelegd. Zo leek het nog het meest op zijn oude bed. Het liefst wilde hij een kwartslag draaien, net als het ledikantje altijd gestaan had. Uiteindelijk werd het stil, de eerste nacht in zo'n groot bed is begonnen.

En datzelfde geldt voor Naomi. Zoals ik al verwachtte, was de overgang voor haar minder moeilijk. Even huilen, maar haar vertrouwde muziekje bood troost.

Voorlopig zijn we weer klaar met dit soort verhuizingen...

Jurkje

2011-01-06T14:31:00.000+01:00

Poging 1. Over het hoofdje. Armpje erdoor en vervolgens (na alle mogelijke plekken gecheckt te hebben waar eventueel nog een rits of een knoop kan zitten) geen enkele speling meer voor het tweede armpje. Poging 2. Over de beentjes. Hetzelfde knelpunt. Eén arm erdoor, geen ruimte meer voor het tweede armpje. Ligt het aan de maat? Nee, maat 74 zou eerder te ruim dan te krap moeten zitten. Gevolg: baby huilt en heeft nog steeds geen kleren aan.

Tja. Als ze babyjurkjes gaan verkopen die je je baby met geen mogelijkheid aankrijgt, moet je iets anders verzinnen. Dus gaan we maar eens een naaicursus volgen. Ik heb een leuk patroon uitgezocht en via internet een leuke lap stof op de kop getikt. Het kostte bijna niets, omdat de stof heel toevallig ook nog in de aanbieding was. En ik hoop dat ik aan de hand van dit patroon en deze cursus (waarbij je op locatie met je eigen projectje aan de slag gaat en hulp krijgt waar nodig) het naaien wat beter onder de knie zal krijgen.

Dus als het allemaal lukt, laat ik over een week of negen het resultaat wel zien. Aan het stofje kan het in elk geval niet liggen...

Blauw/grijs met roze bloemetjes

Kwaaltjes...

2011-01-04T15:36:00.000+01:00

Arme Joram. Het nieuwe jaar begint wat fysieke gesteldheid betreft niet heel lekker voor hem. Sinds een week wordt hij gekweld door jeuk in zijn luier, veroorzaakt door een schimmelinfectie. Daarnaast is hij al een poosje snotterig en hoesterig (en inmiddels de rest van ons gezin ook) en is dat op zijn ogen overgeslagen. Met twee opgezette, met korstjes bedekte oogjes kijkt hij momenteel de wereld in. Als hij ze al openkrijgt. Hij is al een paar keer 's nachts wakker geworden waarbij hij huilend vroeg of mama zijn oogjes wilde openmaken. Vanmorgen wilde hij daarna naar beneden. Dat mocht niet - het was kwart over zes - en dus reden voor een driftbui. Terwijl hij het slaapgebrek van oudejaarsavond volgens mij ook nog niet heeft ingehaald. Alsof het nog niet genoeg is, ontdekte ik net een rode grote teen aan zijn voet. Ja hoor, een ingegroeid nageltje.

Arme Joram. Ik snap dat hij niet de vrolijkste is en de afgelopen dagen was. Nu maar hopen dat de zalfjes, crèmepjes, druppeltjes en sodabadjes snel hun werk gaan doen...

Oud & Nieuw

2011-01-01T15:31:00.001+01:00

Het is Oud en Nieuw. Een oud jaar is weer voorbij, een nieuw jaar begint. Het blijft een moment om op de oude tijden terug te kijken en vol verwachting en onzekerheid vooruit te kijken naar de nieuwe tijden. Wanneer we vooruitkijken zien we een aantal mooie familiegebeurtenissen in het verschiet liggen. Wat is God toch goed voor onze families.
Terugkijken op dit jaar ~~dat voor mijn gevoel maar een half jaar heeft geduurd~~ is gemakkelijker. Het hoogtepunt was natuurlijk de geboorte van ons nieuwste gezinslidje. Een mooie dochter versterkt sinds juli ons gezinnetje en we genieten er allemaal van. Een gemakkelijkere baby dan Naomi bestaat er volgens mij niet... We hadden haar ook Tevredenheid kunnen noemen of zo. Al is de naam Naomi (wat ook te vertalen is als 'mijn vriendelijkheid') ook erg toepasselijk voor ons vriendelijke meisje.

Oud en Nieuw. We hebben het met familie gevierd. Joram kon niet slapen vanwege de knallen. Hij is er bang voor en was het bed absoluut niet in te krijgen. Twee-en-een-half jaar oud en hij heeft het de hele avond volgehouden. Z'n wangen werden steeds roder, hij werd steeds drukker en vermoeider, maar het vuurwerk vond hij helemaal te gek. De uitdrukking 'kort lontje' is nu wel dubbel toepasselijk op deze nieuwjaarsdag. Naomi sliep overal doorheen, maar kon uiteindelijk thuis niet direct in slaap komen. Volgens mij vond ze het geluid van de gillende keukenmeiden zo leuk, dat ze het ook maar ging proberen... Na een extra slokje bij mams was het om half drie dan eindelijk stil in huis.

En nu is het weer januari. Alles is weer normaal, maar we zitten wel in de meest depressieve maand van het jaar. We zien uit naar het licht van het voorjaar...

Ik wens je als lezer van mijn weblog het beste voor 2011.

En toen had ik nog een verhaaltje met de titel Oud & Nieuw, maar het lukt me niet om het met woorden aan het bovenstaande te koppelen... Dus bij deze twee blogjes voor de prijs van één! (Het is tenslotte uitverkoop.)

Een paar maanden terug liep ik door de winkel met oude spullen, om onze oude kinderwagen erheen te brengen. Want we hadden een nieuwe kinderwagen gekocht. En terwijl ik tussen de oude spullen liep met mijn oudste zoon, zag ik een lelijk oud stoeltje staan. Rood, geel en groen geverfd. Maar wel een schommelstoeltje. Met in mijn achterhoofd de overblijfselen van de verf voor ons nieuwe huis bekeek ik het oude stoeltje op een nieuwe manier. Ik zag het nieuwe stoeltje helemaal voor me en nam het oude stoeltje voor drie euro mee. Op de laatste dag van het oude jaar, legde ik de laatste hand aan het oude stoeltje. En daar was het nieuwe stoeltje, ongeveer zoals ik me het had voorgesteld.

Oud

en nieuw.

Écht Hemel?

2010-12-24T14:31:00.000+01:00

Taal is soms maar een ingewikkeld iets, helemaal als je twee bent en volop met je taalontwikkeling bezig. Vanmorgen zei ik tegen Joram dat hij mee mocht met boodschappen doen. Even later zei hij: "niet naar hemel". Even denken en toen begreep ik wat hij bedoelde. De vorige keer gingen we eerst even naar de Hema... Dus legde ik hem uit dat we inderdaad niet naar de Hema gingen. Ik vertelde er gelijk maar bij dat de hemel het huis is van Jezus en de Hema een winkel. Om te laten merken dat hij het begreep, zei Joram: "Jezus' winkel is Hema"...

Kerstpakket

2010-12-19T14:54:00.000+01:00

Terwijl ik Naomi naar bed bracht en David aan het bellen was, ging de deurbel. Al bellend deed David de deur open. Iemand zei: "David, een aardigheidje. Alsjeblieft." Een grote doos werd in zijn handen gedrukt en terwijl ik halverwege de trap was, ging de deur weer dicht. Ik had de afzender niet gezien, David kon het gezicht niet plaatsen en doordat hij aan de telefoon was, heeft hij het ook niet gevraagd. Er vanuit gaande dat er dan wel een kaartje bij het pakket ingesloten was, bekeken we de inhoud. Een erg leuke kist met allerlei lekkere dingetjes. Maar geen kaartje...

We waarderen het kado. Het was een oppepper na een - op een bepaalde manier - hectische dag. Hoe welkom is dan een blijk van waardering. De kist krijgt een plekje in huis. Je kunt er van alles in stoppen. Bijvoorbeeld een baby...

Kerst met een knipoog...

2010-12-18T23:06:00.001+01:00

Dit filmpje zag ik laatst. Erg creatief en ik kan de humor ervan ook wel waarderen...

In de bus

2010-12-12T10:55:00.001+01:00

"Wat moet je, mafkees! Bek houden!" De woorden kwamen van de buschauffeur en waren gericht tegen een wat - door zijn capuchon en grote zonnebril - duister uitziende overstekende voorbijganger die zich bedreigd voelde door de optrekkende bus en daarom boze gebaren maakte.

Twee mannen van ongeveer dezelfde leeftijd die elkaar buiten deze setting waarschijnlijk niet zullen herkennen. Twee mannen die in het klein doen wat er op grote schaal ook zoveel gebeurd. Namelijk de vrede diep wegstoppen en woede en agressie vrij spel geven.

Als toeschouwer van dit tafereel voelde ik me verdrietig worden. Zo gaan mensen met elkaar om en dit is geen uitzondering. Mensen schrikken en worden boos. Mensen voelen zich bedreigd en worden boos. Mensen voelen zich aangevallen en worden boos.

Ik stelde me voor hoe Jezus hier op aarde moet hebben gelopen, terwijl hij dit soort taferelen om zich heen zag. Hij - die erbij was toen de mensen geschapen werden en het zo goed hadden samen - moet zich nog veel en veel verdrietiger hebben gevoeld dan ik toen ik in de bus zat. Daar komt nog bij dat dit de reden was dat Jezus op aarde rondliep. De mensen, die geschapen zijn om relaties aan te gaan - in de eerste plaats met God, kunnen dat niet meer. Ze voelen zich bedreigd en aangevallen en reageren boos.

Wat ben ik Jezus dankbaar dat hij kwam. Dat hij van boosheid vrede wilde maken. Zijn naam is Vredevorst. Jezus in je hart = vrede in je hart. Dan hoef je niet meer boos te reageren als je je bedreigd of aangevallen voelt. Hoe je dan kunt reageren, lees je hier.

Antwoorden

2010-12-06T20:55:00.000+01:00

De antwoorden van de taalquiz:

Tampetamp = tandpasta
Kapika = paprika
Hatjehatje = hagelslag(jes)

En we gooien er nog maar eens een bijdehandte uitspraak van Joram tegenaan (anders is dit stukje ook zo leeg, hè?). We hadden laatst een nieuw toetje. Joram is gek op toetjes en we vermoedden dat deze wel eens in de smaak kon vallen, dus keken David en ik toe hoe Joram z'n eerste happen nam. We hadden gelijk; hij vond het heerlijk (te horen aan de woorden waar hij zich nog net de tijd voor gunde, zoals 'lekker' en 'mmmm' etc.). Toen hij door had dat we naar hem zaten te kijken en nog niet hadden gegeten van ons toetje, zei hij: "papa mama ook toetje eten?" Toen we dat niet deden, zei hij op strenge toon: "papa, NU toetje eten!"

Kinderen houden je een spiegel voor...

Taalquizje

2010-12-02T11:54:00.002+01:00

Joram klets ons inmiddels geregeld de oren van het hoofd. Wat gaat die taalontwikkeling hard! Zo leuk om hem op deze manier weer beter te leren kennen. Want nu kan hij vertellen wat er in hem omgaat. Al is het niet altijd duidelijk verstaanbaar. Als ouders verstaan wij hem (meestal) wel, maar buitenstaanders vragen zich nog wel eens af wat hij nou zegt. Een handige tip is dat hij vaak de eerste letters overslaat... Sommige woorden los je daar alleen niet mee op. Daarom maar eens een taalquizje.

We beginnen makkelijk: krentenbollenbrood. Inkoppertje toch? En dan de volgende woordjes. Wie weet wat Joram zegt?

1. Tampetamp
2. Kapika
3. Hatjehatje

En als afsluiter nog een uitspraak van Joram n.a.v. uitleg over het verschil tussen jongens en meisjes. Joram krijgt te horen dat jongens een piemeltje hebben en meisjes niet. Joram: "meisjes hebben een heleboel billen".

Kijk en vergelijk

2010-11-25T21:35:00.001+01:00

Joram en Naomi... Broer en zus. Geloof het of niet; ze hebben dezelfde ouders. Maar wat zijn ze verschillend. Joram; onze extraverte, alerte zoon. Naomi; onze vriendelijke, tevreden dochter. De één heeft bijna altijd wel wat onrust bij zich, de ander zou je bijna vergeten, zo rustig. Verschillende kinderen, dus ook een verschillende opvoeding. Joram laten we de wereld ontdekken. We blijven achter hem staan, zodat hij altijd bij ons terecht kan. Maar laat het hem maar zelf ontdekken. Bij Naomi stel ik me voor dat we haar meenemen aan de hand en samen de wereld ontdekken, zij met haar duimpje in haar mond. Voor beide kinderen geldt dat we proberen te doen waar ze behoefte aan hebben, hoe ze het meest tot hun recht komen en hoe ze toch die veilige basis kunnen ervaren.

Dat was de innerlijke kant. Wat de uiterlijke kant betreft; oordeel zelf.

Meelmuisjes. Zelf vind ik dat de één echt een jongenskoppie heeft en de ander een echt meidenkoppie. Je kunt wel zien dat ze broer en zus zijn, maar op elkaar lijken?

De vier-maanden-muizen-foto. Zittend zien ze er toch weer anders uit. Heel anders. Enige overeenkomst: het hoge voorhoofd?

Piet

2010-11-16T21:06:00.001+01:00

Natuurlijk ontvingen we afgelopen zaterdag de oude man met de rode mantel en zijn knechten weer. Omdat Joram nu toch weer wat wereldwijzer is geworden, heb ik het hem maar zo goed mogelijk uitgelegd. Dat er een man op een boot komt met een rode muts en een witte baard en met een heleboel mensen met een zwart gezicht. En dat we daar naartoe zouden gaan en dat we dan snoepjes zouden krijgen.

Joram was niet onder de indruk. Hij wilde best zijn pietenmuts ophouden. Hij wilde best in de buggy tussen al die mensen zitten. Hij vond het leuk om naar de muziek te kijken. De politieauto die zo dichtbij langs reed, was nog mooier (lees: 'het mooist van alles'). Maar Sinterklaas en Zwarte Piet maakten totaal geen indruk. Ik vraag me af of hij ze heeft gezien, ondanks dat ik ze aanwees. Ik denk dat'ie alleen een zwarte hand met snoepjes zag... En die zag hij regelmatig. Als stil peutertje in een buggy word je door de oplettende Pieten verwend. In tegenstelling tot de veel te hard 'PIET' roepende prepubertjes. Joram pakte braaf alle snoepjes aan en gaf ze net zo braaf direct aan mij...

"Wat doen al die mensen toch?"

"Ik wil best even lachen voor de foto, hoor,"

Nog meer snoepjes!

Nog een Pietje

"Papa in Thailand"

2010-11-13T15:25:00.000+01:00

Deze week hebben we het zo gezellig mogelijk gemaakt in huis. We hebben pannenkoeken gebakken en gegeten, patatjes gegeten met ijs met slagroom toe, we hebben andere lekkere toetjes gegeten, we hebben bij ouders en schoonouders gegeten, ouders hebben bij ons gegeten, er kwamen vriendinnen op bezoek en die bleven - je raadt het al - eten, we hebben spelletjes gedaan, Sinterklaas bekeken in Eemdijk en Joram heeft mama geholpen met wassen en schoonmaken. Maar het leukste moet nog komen. Morgen gaan we naar Schiphol, papa en manlief ophalen na een tiendaagse reis naar Thailand.

Vanaf vorige week vrijdag plakken we elke avond een stickertje op een papier met tien vakjes. Joram begrijpt het helemaal. En het is niet alleen voor Joram fijn om het visueel te maken. Zelf kijk ik ook met regelmaat op het papier naar het steeds kleiner wordende aantal lege vakjes. Morgen is'tie er weer. Mijn allerliefste maatje.

Nee, vlekkeloos verliep het thuis niet. Een peuterpubertje met dwarse buien (en die zijn vader mist) zorgde voor de nodige confrontaties. Een storm zorgde voor een bang, huilend jongetje dat z'n moeder tot wanhoop dreef. De gebroken nacht die dat tot gevolg had, zorgde voor een mama en een jongetje met korte lontjes. De kinderwagen ging kapot terwijl ik met twee kinderen bij de winkel stond. En het was gewoon heel saai en stil in huis. Ik ben natuurlijk verwend met een man die zoveel thuis zit. Ik hoef vrijwel nooit in mijn eentje met twee kinderen de deur uit voor een boodschap. De overgang naar tien dagen de enige volwassene in huis zijn, is dan erg groot. Maar als ik de ervaringen in Thailand lees (zie link hierboven), dan zie ik dit graag als mijn offer.

Maar 't is mooi geweest. Morgen is hij weer lekker thuis...

De titel van dit blogje is trouwens een uitspraak van Joram. Grappig om een 2 1/2 jarig jochie dat te horen zeggen... Deze week zat papa of in de "oene auto" (daarmee werd hij opgehaald), of in het "ietuig" (daar ging de groene auto naartoe) of in Thailand.

Bidden

2010-11-10T21:39:00.000+01:00

Als we Joram naar bed brengen, bidden we met hem. We zingen een gebedje, maar daarvoor praten we ook even met God. Soms noemt Joram zelf dingen die hij tegen God wil zeggen. Soms moet papa of mama dat doen. Als hij zelf dingen noemt, dan is dat altijd iets wat er die dag gebeurd is.

Vandaag heeft Joram een dagje bij opa en oma gespeeld. En toen we de auto geparkeerd hadden voor ons huis, maar nog niet uitgestapt waren, zei Joram ineens vanuit het niets: "opa en oma heest (geweest). Leuk! Bidden opa oma heest." Om zijn woorden extra kracht bij te zetten, vouwde hij zijn handen en kneep hij zijn ogen even dicht.

Ik werd helemaal warm van binnen. Het overviel me en ik vond het zo mooi!

Natuurlijk hebben we later voor het slapen gaan aan God verteld dat Joram het zo leuk heeft gehad bij opa en oma. En tijdens het bidden hoorde ik Joram zeggen: "auto-eep". Ik verstond het eerst niet helemaal, maar na een paar ietwat paniekerige herhalingen begreep ik het. Joram was bij opa en oma met de 'autozeep' van zijn neef in bad geweest. Dat wilde hij ook nog even graag tegen God zeggen...

Kinderlogica

2010-11-01T20:25:00.000+01:00

Joram zit met z'n handje aan het hoofdje van Naomi. Mama zegt: "voorzichtig, doe dat maar niet." Joram haalt zijn handje weg en zegt begrijpend: "Omi pot" (vertaling: "dan gaat Naomi kapot"). En vervolgt: "annere kopen!" (vertaling: "dan moeten we een andere kopen!") En om te laten merken dat hij het helemaal begrepen heeft, bevestigt hij het nog eens: "Baby pot, annere baby kopen."

Heerlijk, die kinderlogica...

Duimelotje

2010-10-30T15:54:00.000+02:00

Naomi is een echt slaapkoppie. Overdag slaapt ze veel en sinds ze een week of tien is, slaapt ze de hele nacht. Met af een toe een kortere nacht ertussen. De laatste dagen slaapt ze 's ochtends echt lang, tot een uur of negen. Ze wordt af en toe wakker, maar valt vervolgens weer in slaap. En toen ik gisteren even kwam gluren, trof ik haar zo aan (maar deze foto is van vanmiddag):

Dat slaapt natuurlijk nóg lekkerder, zo met je duimpje in je mond...

Spekkie

2010-10-28T20:53:00.004+02:00

Zien jullie mijn vetribbeltjes? Ik krijg lekkere slagroom van mijn mama! Daardoor ben ik nu al heel groot (65 cm) en heel zwaar (6,7 kg). Ik vind het fijn om bij mama te drinken. Maar ik kan ook al heel goed uit een fles drinken, bij papa. Ook vind ik het fijn om te slapen. En dan moeten ze me niet zomaar wakker maken, hoor, want dat vind ik helemaal niet leuk. Nog iets wat ik helemaal niets vind: uit bad gaan. Veels te koud. Of in je blootje liggen bij die dokter. Dan ga ik huilen. Van prikjes in mijn dikke billetjes niet. Want ik ben wel een stoere meid! En ik vind mijn grote broer heel erg leuk!

Knuffeltje van Naomi.

Werkende mama

2010-10-26T11:25:00.001+02:00

Nou, de kop is er weer af. Gisteren ben ik voor het eerst weer aan het werk gegaan. Het was goed om er te zijn. Leuk om mijn collega's weer te zien en te spreken, lekker om even uit huis te zijn en mijn verstand te gebruiken. Lekker om aan het eind van de middag weer thuis te komen en te horen en zien dat het daar ook helemaal goed is gegaan.

Naomi liet wel even weten dat ze nog niet van het plannen is. Wordt ze normaal tussen 7.00 en 8.00 uur wakker, zonder 's nachts nog voor een voeding te komen, gisteren besloot ze dat ze om 5.00 uur drinken moest. Gelukkig maakte het gisteren nog niet zoveel uit, ik had nog geen afspraak staan en kon haar dus voor vertrek nog een keer voeden. Daarna heeft ze twee keer een fles vol leeggedronken. Oefening baart kunst, gelukkig net op tijd...

Morgen begint het werken echt. Mijn eerste onderzoek staat gepland en doordat ik gisteren uitgebreid de tijd had om me voor te bereiden, heb ik er wel weer zin in. Een beetje ritme en structuur is na die vier maanden thuis ook wel een welkome afwisseling.

En vandaag kunnen we bezig in huis. Joram helpt graag mee met de was. Ik ben benieuwd hoe lang het zal duren dat hij het zo leuk vindt. Over tien jaar zal hij vast niet meer uitroepen wat hij vanmorgen uitriep bij mijn voorstel om samen de was te doen: "Jippie, leuk!"

Drenthe

2010-10-23T13:50:00.004+02:00

Mijn laatste twee officiële vrije dagen (want weekend telt niet mee), zijn David en ik er nog even op uitgetrokken. Zwager had vakantieveiling.nl uitgeprobeerd en kwam er achter dat het voor hem en zijn vrouw niet uitkwam. Wij namen het voucher over en kwamen zo terecht in Westerbork. Joram mocht bij opa en oma logeren, Naomi mocht mee.

We hebben hertenbiefstuk gegeten (arme Bambi, maar hij was wel erg lekker), in een kloosterkamer overnacht (onrustig, met Naomi op de kamer) en genoten van een heerlijk ontbijtbuffet. We hebben geshopt in Hoogeveen, hebben het grootste hunebed van Nederland gezien en zijn onder de indruk geraakt in kamp Westerbork (wat er nog van over is) en het herinneringscentrum. Die oorlogsverhalen blijven erin hakken. Absurd om te zien en te lezen waar mensen toe in staat zijn. Tijdens de wandeling naar de overblijfselen van het concentratiekamp liepen we ook langs de radiowacht; een rij enorme telescopen die de ruimte in de gaten houden.

Hieronder een fotocollage van deze twee dagen. Deze collage heb ik trouwens gemaakt met het computerprogramma dat ik van David kreeg toen ik jarig was.

Soms...

2010-10-19T21:22:00.000+02:00

Soms heb je van die periodes dat je geen zin hebt in bloggen. Soms zijn er van die dagen dat je gedachten gevuld worden door iets anders, niet bestemd voor het wereldwijde web. Zorgen, dingen waar je tegenop ziet, of juist volop genieten van alles wat je hebt gekregen. In zo'n periode zit ik nu ook. Ondertussen gaat het leven natuurlijk gewoon door.

Zo was ik een week geleden jarig. Het was een gezellige dag en ik voelde me ouderwets jarig.
Zo hebben we voor het eerst in vijf jaar huwelijk een koel/vriescombi aangeschaft (de vorige was een afdankertje van mijn zus).
Zo zijn we al een week of vijf bezig met Naomi uit een flesje te leren drinken. Vanavond hadden we de belangrijkste doorbraak; ze dronk uit het flesje bij David. Bij mij deed ze dat al een poosje. Drinken hoor je in haar beleving lekker bij je mama te doen...
Zo slaapt Naomi sinds een week of twee meestal tot 7.00 à 8.00 uur en zondag zelfs tot 9.00 uur!
Zo ben ik bezig met een pimpprojectje.
Zo moest de tuin winterklaar gemaakt worden en bollen geplant.
Zo hebben we aan Joram een peuterpubertje in huis die de nodige aandacht nodig heeft en waarbij we veel van zijn taalontwikkeling genieten.
En zo vliegen de dagen voorbij.

En blogzin? Dat komt wel weer een keer terug...

Nog één week...

2010-10-18T13:47:00.000+02:00

...En dan begint het leven weer als werkende moeder. Toen me een paar weken geleden gevraagd werd of ik zin had om weer aan het werk te gaan, antwoordde ik dat ik er dubbele gevoelens bij had. Aan de ene kant lekker om weg te zijn en aan de andere kant zal ik de vrijheid van het verlof ook wel missen. Nu m'n eerste werkdag dichterbij komt, schiet de weegschaal steeds meer door naar het laatste.

Ik zie er namelijk best tegenop. Krijg ik het ritme wel weer te pakken? Kan ik nog net zo goed functioneren als voor het verlof? Gaat het thuis wel goed met Naomi (aangezien ze veel moeite heeft met drinken uit een flesje)? Lukt het mij om de rust te nemen om te kolven op het werk?

Ook m'n ervaringen met de eerste werkdag na m'n verlof met Joram spelen door m'n hoofd. Zo erg als toen kan het niet worden, dat scheelt. Toen werkte ik nog onregelmatig en dacht ik wel even te starten met een laat-vroege dienst. Toen kwam ik na die late dienst in een file terecht, had Joram een onrustige nacht, dronk Joram de moedermelk die ingevroren was geweest niet, moest ik met al dat slaapgebrek ook nog een uur eerder beginnen omdat ik met een oproepkracht moest werken, kwam de oproepkracht niet opdagen zodat ik alleen op de groep stond. Gevolg: ik trok het niet en ging over m'n toeren naar huis.

Nu heb ik totaal ander werk. Met het verhaal van toen in mijn hoofd heb ik de eerste werkdag dus helemaal niets ingepland. Eerst maar even er zijn en in alle rust de eerste onderzoeken voorbereiden. Uitzoeken wat er allemaal veranderd is en proberen een begin te maken met het vinden van m'n draai.

Aan de andere kant: nog één week en dan mag ik mijn hoofd weer op een andere manier gebruiken dan voor het bijhouden van voedingen en luiers en slaapjes. Ben ik twee dagen even lekker weg en kan ik thuiskomen met mijn verhaal. Kan ik de andere dagen weer extra van mijn kindertjes genieten. Dus dat blijf ik maar even tegen mezelf zeggen. Want thuisblijfmoeder zijn, dat wil ik (nog) niet...

Testify!

2010-10-10T22:29:00.001+02:00

Al vaker blogde ik over het gospelkoor waar ik lid van ben. En opnieuw gebruik ik mijn weblog om een oproepje te plaatsen. Want we hebben een moeilijk op te vullen tekort aan mannen. Ik vermoed nog steeds dat de meeste lezers van mijn weblog vrouwen zijn. Dus zit jouw man op woensdagavond thuis, (is hij geen voetbalfan,) vindt hij zingen een leuke bezigheid en zoekt hij nog een zinvolle en leuke avondbesteding, spoor hem dan eens aan om een avondje bij ons mee te zingen. En lijkt het jezelf ook wel wat, dan ben je net zo goed welkom.

Het koor is een jongerenkoor. Onder jongeren vallen mensen in de leeftijd van een jaar of zeventien tot ongeveer veertig, geloof ik... We zingen meerdere soorten gospelmuziek en stappen langzaam maar zeker over op vierstemmig zingen, ondanks ons mannentekort. Daardoor kun je op ons koor ook als vrouw de tenor- of baspartij zingen.

Eén van de nummers die wij momenteel instuderen is onderstaand nummer. Maar daarnaast zingen we nog veel andere stijlen.

Ik hoop dat ik je nieuwsgierig heb gemaakt en dat jij - of je man - eens een avondje komt meekijken en -zingen!

Voor meer info: www.gospelkoortestify.nl.

Dé oplossing

2010-10-07T20:44:00.000+02:00

Wat doe je als de hagelslag op is? Andere hagelslag kopen.
Wat doe je als de boter op is? Andere boter kopen.
Wat doe je als je sok kapot is? Andere sok kopen.
Wat doe je als je pyjama in de wasmand moet? Andere pyjama kopen.
Wat doe je als de auto kapot is? Andere auto kopen.
Wat doe je als er een wolk naar beneden gezakt is? Andere lucht kopen.

Wat is het leven toch heerlijk eenvoudig als je twee jaar bent...

Behalve de oplossing voor de kapotte auto, die ging gepaard met een enorme huilbui...

I love Lief!

2010-10-06T15:39:00.000+02:00

Een merk dat ik erg leuk vind, maar eigenlijk niet zoveel mee te maken had, is het merk Lief! Lifestyle. Vooral de meidenvariant vind ik helemaal leuk. Zo leuk, dat ik van mijn werkgever een geweldige Lief! verzorgingstas kreeg (mede dankzij zijn vrouw). Een leuke en praktische tas, waar ik veel plezier van heb.

Ik vind het merk wel aan de dure kant. Het winkeltje liep ik dan ook altijd - in een wat lager tempo - voorbij. Naar binnen ging ik niet. Tot vandaag. Want ik had voor Naomi een mutsje en een sjaaltje gekregen, van twee verschillende series. Ik stuurde een mailtje met de vraag of ik het mutsje met kaartje, maar zonder bon mocht ruilen voor een mutsje uit de serie van het sjaaltje. Dat mocht en ze zouden het mutsje zelfs voor me achter leggen. Da's aardig, toch?

Met het Lief! mutsje en het Lief! sjaaltje bij een superlief Zeemanwinterjasje kan Naomi warm de winter doorkomen. En dat is wel zo lekker voor ons lieve meisje.

Klein meisje

2010-10-04T13:43:00.001+02:00

Vandaag, op dierendag, is mijn dierenvoer en -benodigdheden-verkopende broer voor de derde keer papa geworden en mijn ouders voor de veertiende keer opa en oma. Vannacht werd in sneltreinvaart een klein meisje geboren en zij verloste zo haar mama die deze keer ook 'mocht' ervaren hoe lang een zwangerschap ná de uitgerekende datum nog kan duren... Haar naam is Esther Nadine en ze zal in de toekomst in het dagelijks leven gaan luisteren (of niet) naar de naam Edith. Acht pond, schoon aan de haak.

We zijn gelijk even gaan kijken bij het verse baby'tje. Zo mooi, zo klein. En wat is Naomi dan alweer groot met haar tien weken, zestig centimeters en zes kilo's... We hebben de meiden natuurlijk even naast elkaar gelegd en op de foto gezet. Die foto hoop ik nog te krijgen...

Internetshoppen

2010-10-02T10:04:00.001+02:00

Vorige week kon ik heerlijk een dagje shoppen. Met de bus naar het centrum, ideaal. Naomi is voor haar voeding nogal afhankelijk van mij, dus die mocht ook mee. Shoppen voor haar, voor Joram en voor mezelf en ik had lekker lang de tijd. Héérlijk!

Ik begon lekker voor mezelf. Laarzen passen, jas passen. Maar hoe verder de dag vorderde, hoe minder ik naar kleding voor mezelf keek (laat staan passen) en hoe meer naar kleding voor de kids. Voor Joram winkelen vond ik altijd al leuk, al zag dat meisjesschap er altijd een stuk vrolijker uit. Nu mocht ik dus ook lekker in dat schap snuffelen en iets uitzoeken. Leuk! Dus kwam ik even later thuis met kleding voor Joram en Naomi. Voor mezelf had ik nog gauw een shirtje meegepakt, maar de laarzen en jas waar ik voor ging hingen nog in de winkel...

Gelukkig bestaat er internet. De leuke jas die ik gezien had, maar die er niet in mijn maat was, was op internet nog wel te krijgen. Laarzen koop ik niet via internet, dat komt dus een andere keer. Ook voor de kids ben ik nog hard op zoek naar leuke jassen en hou nu Marktplaats goed in de gaten. Want daar is prima spul te krijgen (vaak nauwelijks gedragen i.v.m. meerdere jassen - één jas is genoeg, toch?) voor mooie prijsjes. En aangezien de kids nog zo hard groeien, gaat een jas maar één winter mee. Dus wil ik er niet teveel geld aan uitgeven. En terwijl ik op MP snuffelde, kwam ik weer een andere site tegen met leuk spul voor Joram (ik dacht een jas gekocht te hebben, blijkt het een colbert-jasje te zijn: het staat hem zo stoer!).

Shoppen op internet, het is bijna net zo leuk als shoppen in 'real life'... (Net als snuffelen bij een Kringloopwinkel. Want waar koop je een Doerak-broek voor 1,25 euro?)

Onderkinnetje

2010-09-30T21:22:00.001+02:00

Mama noemt mij wel eens 'Miss Onderkin'. Hoe komt ze daar toch bij?
(Links: ruim drie weken oud, rechts: tien weken oud.)

Slaap

2010-09-27T14:32:00.000+02:00

Joram is vanaf zijn geboorte een jochie dat licht slaapt. Ruim twee jaar geleden was dat een reden om hem ingebakerd in zijn wieg te laten liggen, omdat hij wakker schrok als zijn handjes zwaar werden door de slaap. Ook het kleinste geluidje kon hem uit zijn slaap halen. En voordat hij een hele nacht doorsliep waren we acht maanden verder. En ook dat hebben we zelf zo'n beetje in stand gebracht door de nachtfles af te bouwen tot het de moeite niet meer was om er wakker voor te worden. Verder is Joram absoluut geen uitslaper. Ik ben blij als hij tot 7.00 uur slaapt, dat is al heel wat. En het laatste slaap-item, het middagtukkie, is inmiddels ook niet meer vanzelfsprekend (al is het nu boven stil!).

Ik stelde me erop in dat een tweede kindje ook zo'n wakker kindje zou zijn. De inbakerdoek lag in het kastje op de babykamer voor het geval het weer een kindje zou zijn dat licht zou slapen en ik bereidde me voor op een onrustige periode.

Niets bleek minder waar te zijn... (Moeilijke uitdrukking, trouwens. Alles is dus méér waar...) Naomi is juist een meisje dat veel slaapt. Zoveel zelfs dat ik me in het begin bijna zorgen ging maken. Hoort een baby zoveel te slapen? Ja dus. Ook merkte ik dat ik erg gespitst en soms zelfs gespannen was als het slaaptijd was. Want van een wakkere baby word je geen relaxte moeder. Zeker niet als het je eerste is...

Zoals m'n moeder gisteren zei: "Naomi is eigenlijk een baby voor een groot gezin". Je hebt er geen omkijken naar. Je zou haar soms bijna vergeten... Waar is Naomi? Oh, ze slaapt. Natuurlijk... En vannacht heeft ze het gepresteerd om haar mama ook te laten slapen. Want pas om 7.00 uur had ze zoveel honger dat ze echt wakker werd! Dat doet ze dan toch mooi een half jaar eerder dan bij Joram het geval was...

Inkepinkje

2010-09-20T13:50:00.002+02:00

Het woord 'inkepinkje' is niet echt een medische term. Ik las zelf 'inke-pinkje' in de brief van de consultatiebureau-arts, de huisarts las hetzelfde en ook de oogarts vond het maar raar medisch taalgebruik. Je moet dan ook geen 'inke-pinkje' lezen, maar 'in-kepinkje'... Voor de drie bovengenoemden leverde dat een 'aha-moment' op...

Een inkepinkje dus. Te vinden in één van Naomi's oogjes. Een inkepinkje in de pupil, veroorzaakt door de iris. Geen reden voor zorg, wel reden om het even door een oogarts te laten checken. Want mocht ze er toch last van hebben, dan kunnen we er maar het beste zo vroeg mogelijk bij zijn. Dus werden we vanmorgen in het ziekenhuis verwacht.

We haalden de gemiddelde leeftijd op de afdeling oogheelkunde (logischerwijs te vinden op de begane grond) flink naar beneden. De meeste bezoekers zijn al behoorlijk grijs. Sommigen ook doof, zoals die ene man die van de receptioniste plaats mocht nemen in de wachtkamer, maar haar met geen mogelijkheid verstond. Aan de ene kant een komisch moment, tegelijkertijd ook triest als je bedenkt dat deze dove man dus ook problemen heeft met zien...

Naomi mocht eerst meekomen om te kijken of ze druppeltjes nodig had om haar pupil te verwijden. Na enige twijfel moest dit even gebeuren en mochten we weer even wachten. Daarna kon de oogarts goed in haar oogjes kijken. Hij zag dat haar oogjes er van binnen gezond uitzien. Er is geen reden om er vanuit te gaan dat haar zicht belemmerd wordt door het inkepinkje. Hij legde ook uit wat er nou precies aan de hand is. Kort gezegd zit er een 'draadje' van haar iris vastgeplakt aan haar lens. Als ze er geen last van heeft, hoeft er niets aan gedaan te worden. Maar het verdwijnt niet vanzelf. Naomi zal dus het inkepinkje houden. Tenzij over vier maanden bij de optometrist toch blijkt dat ze er last van heeft met kijken.

Als je op de foto klikt, kun je in haar rechteroogje (voor de kijkers dus links...) het inkepinkje zien. Bij grote pupillen, als het dus wat donkerder is, is het beter zichtbaar.

Jurkje

2010-09-17T14:56:00.002+02:00

Twee weken geleden schreef ik al over de kleertjes die mijn moeder bewaard heeft. Toen ging het me om een zelfgemaakt vestje, vandaag gaat het om een jurkje. Een lief, zacht, blauw jurkje dat ik aan had toen ik twee maanden oud was en door een fotograaf op de foto werd gezet. En dit was het resultaat:

Margreet 2 maanden oud.

Nu kan ik een foto die door een fotograaf gemaakt is niet zo mooi namaken. Maar ik heb toch een poging gedaan.

Naomi bijna 2 maanden oud

En nog een ~~van de stuk of twintig~~ pogingen:

De foto's lijken niet echt op elkaar, maar het jurkje is dus hetzelfde... En het kindje?

Als ik dan eenmaal begin met foto's maken, vind ik het maar moeilijk om te stoppen. Dus hier nog maar een paar foto's van onze mooie, stevige, vrolijke dochter.

Troost voor hen die het nodig hebben

2010-09-14T16:14:00.002+02:00

Ontwikkeling

2010-09-13T20:57:00.002+02:00

Sinds Joram grote broer is (maar waarschijnlijk ook al wel eerder) gaat zijn ontwikkeling enorm snel. Hij verandert van een onschuldig dreumes-peutertje in een ondeugende kleuter-peuter... Het valt niet alleen ons op, maar ook anderen. Joram wordt groot... Fysiek: z'n kleren zijn de laatste twee maanden aanzienlijk krapper komen te zitten. Maar ook in zijn sociaal-emotionele ontwikkeling merk je duidelijk dat hij wijzer wordt.

Zo begint hij te doen alsof. Alsof hij op zijn fietsje naar de trein gaat kijken. Alsof hij met zijn loopauto naar de speeltuin gaat ("dahaag!"). Alsof hij op een motor of scooter zit, terwijl hij met zijn beer op een omgekeerde plastic bak zit. Alsof hij in een bootje zit als hij in de wasmand zit ("bootje rijen"). Grappig toch? En een hele stap in zijn ontwikkeling... Want je moet er maar net opkomen; van een wasmand een bootje maken.

Een andere ontwikkeling is die van het spelen van een spelletje. Joram is flink verwend dankzij de geboorte van z'n zusje. Veel visite nam namelijk ook iets voor hem mee. (Het was zelfs zo dat als ik hem vertelde dat er visite kwam, Joram al over een kadootje begon...) Eén kadootje was een Memo-spelletje. Familie van Memorie, maar net iets anders. Met een kleine aanpassing is Joram het spelletje al helemaal meester. Langzaam maar zeker komen zelfs de frustraties al om de hoek kijken als het even niet helemaal goed gaat... Het is momenteel zijn favoriete speelgoed, het liefst samen met papa en/of mama, maar anders alleen of met zijn knuffelbeer. En zo hebben we voor het eerst met elkaar een gezelschapspelletje gespeeld, iets wat David en ik allebei in onze jeugd erg leuk vonden om te doen. Een erg leuke ontwikkeling dus!

Leuke start van de dag (maar ook leuk op
ieder ander moment van de dag...)

En voor iedereen die zich wel eens afvraagt hoe Joram z'n krullen er uitzien als hij net uit bed komt: zo dus... En voor degenen die zich afvragen of dat iedere ochtend geen martelgang is: gelukkig niet. Joram kan veel hebben op z'n hoofd en met water, antiklitspray, een borstel, een kam en een klodder gel is er weer een mooie krullenkop van te maken.

Uitspraken

2010-09-10T11:39:00.000+02:00

Het is zó leuk dat Joram lekker begint te babbelen. Thuis staat z'n mondje bijna geen seconde stil. 't Is zelfs zo dat David en ik 's ochtends vroeg aan Joram vragen even stil te zijn en te gaan eten. Het gekwebbel begint namelijk zodra hij wakker wordt (en dat was vanmorgen om 6.30 uur). Heel gezellig, maar als je zelf net wakker bent is rust aan je hoofd ook wel fijn... Het gepraat van Joram gaat over alles wat er om hem heen gebeurt. Dus als mama een slokje koffie neemt zegt Joram: "mama kottie dlinken". Als papa pindakaas op z'n brood smeert, zegt Joram: "papa mindakaas eten". Als Naomi boven begint te huilen zegt Joram: "Omi akker". En zo gaat het de hele dag door. Een moeder van een kind dat hetzelfde deed en die ik tegenkwam op mijn werk noemde dat: "hij ondertitelt zichzelf". En dat vind ik wel een mooie omschrijving. En niet alleen zichzelf, maar alles wat er om hem heen gebeurt...

Het levert natuurlijk ook leuke uitspraken op. Zoals vanmorgen. Ik rekte me even uit en Joram vroeg: "mama moe?" Ik zei: "nee, mama rekt zich even uit. En dan ben ik weer één meter tachtig". Joram rekt zich ook uit en zegt: "mij ook eemejer acheteg!"

En die keer dat hij niet zoveel zin had om te eten. Hij stopt zijn beide handen in zijn broekzakken en zegt met een moeilijk gezicht: "Kannie eten!"

Statistieken...

2010-09-07T11:58:00.001+02:00

De statistieken van mijn weblog kan ik zien dankzij Google Analytics. Het is me ooit gelukt om dat erop te krijgen, zodat de statistieken alleen voor mij zichtbaar zijn. En zo nu en dan bekijk ik die statistieken eens (leuk; je kunt ook zien via welke andere sites mensen hier terecht komen en via welke zoekwoorden en zo en ook dat 88% van de bezoekers terugkomt). Zo ook gisteren.

Ik was er al een poosje niet meer geweest en zag dat het aantal bezoekers in de afgelopen maand erg is toegenomen. Komt vast door de geboorte van Naomi... Maar tot m'n verbazing zijn er in de afgelopen maand (van 7 augustus tot en met 6 september) 628 unieke bezoekers geweest. Samen zorgden ze voor gemiddeld meer dan 100 bezoeken per dag.

Natuurlijk vraag ik me af wie die 628 mensen zijn. Maar zelf ben ik niet zo van het reageren op blogjes, dus vraag ik dat ook niet van al die andere stille meelezers. Wel besef ik dat er veel mensen via mijn weblog in mijn privéleven meekijken. En dat besef maakt me eigenlijk wel weer een beetje voorzichtig. Ik ga weer een beetje op mijn woorden letten dus...

Visserijdag

2010-09-05T15:53:00.001+02:00

We kunnen het niet ontkennen; onze wortels liggen in het plaatsje Spakenburg (veilig aan de dijk). Ook wel bekend als Bunschoten-Spakenburg. En als ik zeg waar ik opgegroeid ben, zeg ik altijd: "Bunschoten". Drie namen dus voor het karakteristieke dorpje aan de vroegere Zuiderzee. Spakenburg is het voormalig vissersdorp, Bunschoten het voormalig boerendorp. Dankzij de gyneacoloog die de vliezen brak toen mijn moeder bijna 28 jaar geleden voor controle naar het ziekenhuis ging, ben ik geen echte Bunschotense. Ik ben een Keientrekker. Maar ik heb er wel tot ik ging trouwen gewoond. We zijn er bewust weggegaan, maar toch blijft het dorp een bijzonder plekje houden.

Gisteren was het visserijdag in Spakenburg. Rond de oude haven zijn de oude ambachten te zien, er is veel klederdracht te zien, er hangt ouderwetse was te drogen over de straten, visserskoren zingen zeemansliederen, er wordt vis gerookt en de botters liggen met open zeilen. We liepen er rond en dan zie je ineens de charmes van het typische dorp. En snap je waarom toeristen het dorp ook zo interessant vinden.

We deden er zelfs aan mee... Joram droeg - als een echte boeren Bunschoter, geboren op de Dorpsstraat van dat dorp - een echte boezeroen met boerenzakdoek en pet. Naomi werd in een Spakenburgse (poppen)jurk gehezen. En dan krijg je toch mooie plaatjes...

Op het potje

2010-09-03T14:45:00.000+02:00

Stel je voor. Je bent twee jaar oud en kan al aangeven dat je in je luier hebt gepoept. Je ouders vinden het dus tijd worden om te oefenen met het potje. Na je middagslaapje word je standaard op het potje gezet en kunt zo een beetje rustig wakker worden. Een paar keer loopt er iets nats uit je lijfje, waar papa en mama heel trots op zijn. En zelf vind je het ook wel interessant, want dat natte spul mag je in de wc gooien en dan mag je het wegspoelen.

En zo zit je op een dag weer op het potje. Je zit er een poosje te dromen en beseft plotseling dat wat er nu uit je lijfje komt wat anders is dan dat natte spul. Je beseft ook dat dat hetzelfde is als wat je luier altijd zo vies maakt en waar je niet op wilt zitten. En dat besef is niet leuk. Want nu is je potje vies! En je houdt er niet van als iets vies is... Papa en mama vinden het superknap, maar zelf vind je het maar niks. En sinds die dag waak je er wel voor dat het nog eens gebeurt. Dat potje moet schoon blijven... En dat lukt. Sinds die dag is er ook geen plasje meer in het potje gekomen...

Wordt het misschien tijd voor een beloningssysteem? Of moeten we het gewoon maar tijd geven? We houden het nog maar even bij het laatste...

Hier vond hij het nog leuk op het potje...

Nostalgie...

2010-09-03T14:31:00.000+02:00

Mijn moeder heeft nog wat babykleertjes van vroeger. Een aantal van die kleertjes zijn terug te vinden in mijn eigen babyfotoalbum. En een aantal van die kleertjes hangt nu in de kast van Naomi. Het vestje dat daar hangt en dat je het eerst in mijn fotoalbum tegenkomt is zelfgemaakt door mijn oma of mijn moeder (dat ben ik even kwijt). Het is bijna 28 jaar geleden dat ik het droeg, ik was zes weken oud. Naomi was gisteren zes weken oud, dus tijd voor een foto met het vestje.

Gedoopt

2010-08-30T10:54:00.001+02:00

In een mooie dienst hebben we gisteren Naomi mogen laten dopen. De dienst ging over Gods macht en dit hoorden we terug in de muziek die de dienst ondersteunde. Ik heb ervan genoten!

Mijn zus heeft een aantal foto's gemaakt. Ook werd de dienst vastgelegd met camera's, omdat David gevolgd wordt voor een documentaire over scheidsrechters en hun overige bezigheden. Deze mannen kwamen ook thuis filmen bij het 'doopfeestje' en hebben David geïnterviewd. Vreemd om die mannen in je huis te zien filmen...

Doop

2010-08-28T11:50:00.002+02:00

Morgen krijgt Naomi te horen dat Gods genade ook voor haar is. En omdat God heilig is, krijgt ze een symbolische wasbeurt. Als ouders nemen wij de verantwoordelijkheid op ons om Naomi over God en zijn mooie kado's te vertellen. Dat beloven we morgen met broers en zussen (in het geloof) als getuigen. Kortom; Naomi wordt morgen gedoopt.

Als je hier ook getuige van wilt zijn, ben je welkom in de Boogkerk (klik voor een kaartje). De dienst begint om 8.45(!) uur.

Vijf jaar

2010-08-26T15:28:00.002+02:00

25 augustus 2005. Het was op een donderdag en het weer dat voorspeld was, leek op het weer dat we op deze donderdag hebben. Het bleek mee te vallen, we kregen geen druppel water op ons hoofd en 's middags scheen zelfs even de zon. Het was onze trouwdag!

Vijf jaar geleden alweer. Vijf jaar geleden trokken we met ons tweetjes in onze verdieping (twee slaapkamers en een halfhoge zolder). Allebei student, het was een erg leuke en gezellige tijd.

En toen was Joram op komst en konden we een groter huisje betrekken. Het was een hoogtepunt in die vijf jaar om papa en mama te worden. Wat genoten (en genieten) we van ons lieve mannetje.

En toen kregen we dat aanbod van een jaar geleden. Een nieuwbouwhuis... Het is een heerlijke plek waar we opnieuw papa en mama van een wondertje mochten worden.

Terugdenkend waren die eerste twee jaar erg leuk. We hebben van de vrijheid genoten. Bijvoorbeeld om er met z'n tweetjes geregeld op uit te trekken. Hotelletje voor een klein prijsje boeken, er gratis of voor weinig naartoe reizen met onze OV-jaarkaarten. Die vrijheid hebben we met de komst van Joram ingeleverd. Maar wat kregen we er veel voor terug...

Ons jubileum hebben we gevierd. Als verrassing had ik een ontbijtmand besteld, waar we met z'n drieën heerlijk van konden smullen. Daarna zijn we als gezinnetje naar de Pyramide van Austerlitz geweest. Daar kon Joram zich even vermaken en daar genoten wij natuurlijk weer van. 's Avonds kwamen mijn ouders oppassen en konden we precies tussen twee voedingen in heerlijk uit gaan eten. Wat is een biefstukje lekker als je zwanger bent geweest...!

Nu is het nieuwe lustrum begonnen. Wat zal de komende vijf jaar brengen aan bergen en dalen?

Plus twee

2010-08-24T20:45:00.000+02:00

Eén maand oud, dus tijd voor het eerste echte bezoekje aan het consultatiebureau. We gingen eerst maar eens wegen en meten. En het bewijs is geleverd, madammetje doet het erg goed op mama's melk... Ze is inmiddels 58 cm lang en ruim 5300 gram en bevindt zich met deze cijfers op de +2-lijn... Dat ze zich vaak verslikt tijdens het drinken, regelmatig onrustig drinkt en vrij veel spuugt heeft dan ook een logische verklaring. Er is genoeg voeding, het komt er gemakkelijk uit en Naomi krijgt het maximale binnen om te groeien. Dat wat ze niet nodig heeft komt er dus weer uit, van onder of van boven...

Ik ben wel benieuwd hoe lang ze het volhoudt om op de +2-lijn te blijven. Joram heeft die lijn nooit gehaald en zat sowieso qua gewicht na een paar maanden op de 0-lijn. En als je kijkt naar de bouw van David, Joram en van mij komt dat toch neer op bovengemiddeld lang en gemiddeld zwaar. Dus daar zal Naomi ook wel op uitkomen. Ikzelf was mijn 'overgewicht' als baby binnen het jaar kwijt, dus we zullen zien...

Eén maand oud

2010-08-22T11:10:00.001+02:00

Naomi is vandaag precies één maand oud. Het was een maand waarin ze steeds mooier werd. Een maand waarin ze het vanaf dag 2 heerlijk vond om bij mama te drinken. Een maand waarin ze steeds sterker werd en haar hoofdje steeds beter rechtop kon houden. Een maand waarin we de kleinste babykleertjes alweer konden opruimen vanwege haar lange armpjes. Een maand waarin ze steeds helderder uit haar oogjes ging kijken en sinds deze week regelmatig een schitterende lach laat zien. Een maand waarin we haar steeds meer leerden kennen als rustig meisje dat stil kan genieten van haar badje en het borstelen van haar haartjes. Kortom; een maand waarin we volop konden genieten van ons mooie meisje.

De eeste maandfoto met de muis is weer gemaakt.

Verhuisd

2010-08-20T11:42:00.000+02:00

Vanaf de bevalling moet je je kind steeds een beetje verder loslaten. Eerst gaat het kind je lichaam uit, vervolgens wordt de navelstreng doorgeknipt en slaapt het in een eigen bedje. Wij kozen ervoor om het bedje de eerste tijd naast ons bed neer te zetten. Vooral handig met borstvoeding.

Nu is Naomi geen baby die veel huilt. En na haar voedingen 's nachts slaapt ze vaak direct door. Maar regelmatig ligt ze eerst een poosje te pruttelen en te kreunen. Soms is ze ook erg onrustig en ligt ze met haar voeten te schuiven en haar handen te maaien. Na verloop van tijd valt ze in slaap en ik ook. Want ik kan maar moeilijk door die geluidjes heen in slaap vallen.

Gisternacht verliep anders. Naomi bleef onrustig, huilde niet, maar was gewoon klaarwakker na haar eerste nachtvoeding om kwart voor drie. Uiteindelijk heb ik het fopje geprobeerd, maar ik heb een haat-liefde verhouding met dat ding en dat sloeg gisteren door naar haat. Want om de paar minuten kon ik het ding in haar mondje stoppen (want het gemis ervan maakte haar wél aan het huilen), maar ermee in slaap vallen lukte niet.

De gedachte die al langer door mijn hoofd speelde, werd sterker. Het is tijd dat Naomi op haar eigen kamertje gaat slapen. Ik sprak het direct maar uit naar David, die ook wakker was geworden. Want mij kennende krabbel ik de volgende ochtend net zo hard weer terug. Want Naomi op haar kamertje betekent dat ze verder van me af ligt en dat ik haar dus meer moet loslaten...

David voegde daad bij woord en gisteren hebben we van onze slaapkamer weer echt onze slaapkamer gemaakt. Klossen weg, wieg naar de babykamer, bed op z'n plek. Erg lekker, eigenlijk... En Naomi heeft heerlijk in haar eigen kamertje geslapen.

Zestig

2010-08-19T16:49:00.002+02:00

Een paar weken geleden bereikte mijn vader de mooie leeftijd van zestig jaar. We hebben dat toen gevierd, maar we hadden nog iets tegoed. En dus gingen we gisteren met de hele club (13 kleinkinderen en de 14de op komst en hun ouders en natuurlijk opa en oma) naar Apeldoorn. Daar is Kinderparadijs Malkenschoten, een speeltuin waarin kinderen van ongeveer 2 jaar tot veel ouder zich uren kunnen vermaken. En aangezien het oudste kleinkind tien jaar is en de jongste nul, was het een leuke locatie om een feestje te vieren.

Treintje rijden

Toren bouwen van grote blokken

Schommelen (spannend!)

Bootje rijden (aldus Joram)

Patatjes eten

Met een lekker ijsje toe

Naomi was ook mee en bracht de middag slapend door...

Over fopjes (o.a.)

2010-08-15T17:27:00.001+02:00

Het is 15 augustus. De datum waar we negen maanden naartoe leefden is echt alweer een volle maand geleden. Tijd is maar iets raars. Soms niet om te branden en soms niet bij te houden...

In huize Heek gaat het nog steeds lekker. Naomi is een rustig meisje. Ze drinkt goed, slaapt goed en poept goed... Overdag heeft ze soms wat moeite met in slaap vallen, maar een fopje kan dan uitkomst bieden. Eigenlijk wil ik er niet zo aan, aan een fop. Joram hoefde hem niet en hij duimt ook niet, dus we hoeven hem niets af te leren. Het zou mooi zijn als dat bij Naomi ook niet hoeft. Maar als Naomi onrustig is, wordt ze rustig door het zuigen en dat is ook wat waard.

Zelf voel ik me ook goed. Ik probeer dingen te ondernemen en probeer te wennen aan het meenemen van twee kinderen. Ik ben er al achter dat je dan vooral geen haast moet hebben, dan is het goed te doen. De dagen bestaan nog grotendeels uit voeden en verschonen, twee kinderen in de kleren krijgen, mezelf in de kleren krijgen, rust nemen en Joram de nodige aandacht geven. De avonden zit ik vaak met Naomi in mijn armen, ze is dan vaak onrustig. En eigenlijk geniet ik ervan, van dat kleine mensje dat zich helemaal overgeeft en veilig voelt in mijn armen. Het schiet vaak door me heen dat je geen moeder wordt, maar moeder bent.

Het gaat hier dus zijn gangetje. En wat ons betreft is het niet waar dat het tweede kind krijgen het zwaarste is. Maar dat kan ook aan de aard van het kindje liggen...

Consultatiebureau

2010-08-10T15:04:00.000+02:00

Met het groter worden van Joram worden de bezoekjes aan het consultatiebureau minder frequent. Het was een half jaar geleden dat we er voor het laatst waren. En gisteren mochten we weer een keer. Het was gelijk een mooie uitdaging: we moesten er om 9.05 uur zijn... En dat lukte ook nog. (En toen bleek het een foutje te zijn van de GGD en was Joram de enige peuter op het zuigelingenbureau. Gelukkig wilde de arts hem wel even zien en hoefden we niet direct naar huis.)

Ik ben altijd wel benieuwd hoe zwaar en lang Joram is. Zijn score: 95 cm en 14 kilootjes. En daarmee is hij bovengemiddeld lang en gemiddeld zwaar. Verrassend... Voor de rest mocht Joram allerlei opdrachtjes doen bij de dokter. Zo moest hij het ronde blokje in een blokkenstoof stoppen. Maar hij stopte ze er allemaal maar in. En nog eens. En hij mocht een toren bouwen. En hij moest o.a. het woord 'boekje' nazeggen, wat hij vertikte (terwijl hij thuis het liefst met één van ons wil 'boekje lezen' en dat dus héél vaak zegt...). Maar de arts was helemaal tevreden.

Naomi staat nog aan het begin van het 'consultatiebureau-traject'. Haar eerste afspraak staat pas voor het einde van deze maand, maar omdat ze in de week na de kraamweek nauwelijks was aangekomen, mochten we vandaag even extra komen wegen. (Later bedacht ik pas dat ze in de kraamweek meestal tussen het voeden werd gewogen; na één borst. Toen de wijkverpleegkundige kwam wegen, had ze nog niet gegeten...). Gelukkig was ze nu netjes ruim 100 gram aangekomen (opnieuw met een lege maag), een gemiddelde hoeveelheid voor één week.

Ja, we worden goed in de gaten gehouden... Alles wordt in de computer opgeslagen. 't Is voor het goede doel, maar als je er over nadenkt heeft het ook wel iets 'controlefreakerigs'... En ach, eigenlijk is het ook wel leuk om de ontwikkeling van je kinderen een beetje in kaart te brengen.

Bevallingsverhaal(tje)?

2010-08-08T14:44:00.000+02:00

Het is 'alweer' 17 dagen geleden dat ik beviel van onze mooie dochter. Nu gok ik dat de meeste lezers van mijn weblog lezeressen zijn en dat die vaak 'gek' zijn op bevallingsverhalen. Dus zal ik dan toch ook maar iets van een bevallingsverhaal schrijven?

Wat mij opvalt, is dat ik de bevalling van Joram veel overweldigender vond. Ik raakte daar die eerste weken niet over uitgedacht (en geblogd). Ik was onder de indruk van die oerkracht die uit mijn lichaam voortkwam. Die ervaring is nu minder heftig. Misschien omdat het de tweede keer was? Misschien omdat de weg bij Joram nog gebaand moest worden? Misschien omdat het toen gewoon anders verliep?

Het bevallingsverhaal van Naomi is in elk geval kort. Dat was de bevalling namelijk ook. Ik kan het in drie zinnen vertellen:
1. Het gerommel wat ik die donderdag de hele dag al voelde, zette pas door toen ik om drie uur op bed ging liggen.
2. Toen de verloskundige er om vijf uur was, was het heel erg heftig en had ik 5 cm ontsluiting.
3. Een half uur later lag Naomi op mijn buik, na 5 à 10 minuten persen.

Je zou bijna denken: "stelt niets voor zo'n bevalling van 2,5 uur". Dat zal ik je niet nazeggen. Ik geloof dat iedereen zijn portie pijn wel krijgt. Je kunt je afvragen of je dat uitgesmeerd wilt krijgen of in één keer. Of - zinloos - nog dagen na de bevalling in de vorm van naweeën.

't Is wel gek. Dágen zit je te wachten, te hopen op het begin van de bevalling. Elk pijntje is welkom, want wie weet is het het begin. En dan begint het. Geen weg terug, je moet door de pijn van elke wee heen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik de pijn van de weeën wel een beetje vergeten was. Tot ze begonnen... Hoe kon ik dat vergeten en hoe kon ik daar op zitten hopen?

En nu ben ik die pijn alwéér vergeten... Want er ligt een prachtmeisje in de wieg dat razendsnel groter wordt. Vergelijk de foto's maar eens...

1 dag oud

17 dagen oud

Brand

2010-08-04T16:26:00.001+02:00

Joram vindt sirenes interessant. Als één van de drie te horen is, doet hij fanatiek mee. We wisten niet dat hij de sirene ook al aan een situatie koppelt. Dat bleek gisteren aan tafel. We lazen het verhaal van de brandende braamstruik uit de kinderbijbel. Joram: "Tatoetatoetatoe! Psssssj..."

Op de rails

2010-08-02T16:43:00.000+02:00

Ineens gaat de tijd weer snel. De week van 15 tot 22 juli is de langste week uit mijn leven geweest... En 22 juli is inmiddels alweer 11 dagen geleden. De lieve kraamverzorgster was er donderdag al voor het laatst. Met David thuis en behulpzame ouders lukt het om weer in het ritme van het dagelijks leven te komen.

Joram vindt zijn zusje lief. Hij geeft haar vaak kusjes en knuffels. Wel merken we dat zijn gedrag wat vaker negatief is. Hij moet nu eenmaal ook aan de nieuwe situatie wennen en zal merken dat hij niet alle aandacht meer kan krijgen. Daarnaast is hij slim genoeg om de nieuwe situatie te gebruiken om tijd te rekken...

Naomi doet het super. Toen ze nog in m'n buik zat, had ik al het vermoeden dat het een rustige baby zou zijn. Dat klopt. Ze huilt als ze echt moe is of als ze echt honger heeft. Voor de rest drinkt ze (en snel ook), slaapt ze en observeert ze de wereld om haar heen. 's Nachts slaapt ze na haar voeding weer lekker door, al ligt ze soms eerst nog een poosje te 'pruttelen'.

En zo krijgen we ons leven weer een beetje op de rails. Ik voel me nu elke dag sterker worden. Die trap is steeds beter te doen en het blokje om wordt steeds groter. Ik kijk er naar uit weer helemaal normaal te kunnen functioneren en dus ook bijvoorbeeld de boodschappen weer te kunnen doen ('t is nog even afwachten hoe m'n bekken herstelt). M'n wereldje mag weer groter worden...

Meisje uit de kreukels

2010-08-01T10:10:00.000+02:00

Naomi 10 dagen oud.

Koningskoppel

2010-07-29T15:18:00.000+02:00

Een foto zegt meer dan duizend woorden... Wat zijn we trots op ons koningskoppel!

P.S. Het omgooien van het ritme van Naomi heeft zijn vruchten afgeworpen. Ze sliep de afgelopen twee nachten en had overdag haar wakkere momentjes. Extra genieten dus!

Korte update

2010-07-27T18:00:00.000+02:00

Het gaat goed met onze roze wolk. Ze neemt alweer toe in gewicht en was maar weinig kwijtgeraakt. De borstvoeding gaat perfect. Daar zijn we heel blij mee, omdat onze ervaring daarmee in de kraamweek van Joram nog vers in ons geheugen zit. Vandaag kreeg Naomi de hielprik en is haar gehoor gescreend, hier scoorde ze goed op.
Helaas voor ons heeft ook deze kraamweek z'n rode draad gekregen. Want Naomi slaapt prima, maar wel alleen overdag. Hierdoor hebben wij nu al twee nachten bijna volledig met haar opgelopen. Ze weigert in haar wieg te slapen en uiteindelijk sliep ze ook nauwelijks meer in onze armen.
Vandaag zijn we dus bezig haar ritme om te gooien, in de hoop dat ze overdag wat meer wakker is (was ze namelijk nauwelijks) en 's nachts wat meer slaapt. Op hoop van zegen...

De nachten zijn dus zwaar, waardoor het herstel van de bevalling bij mij ook wat gehinderd wordt. Het ritje van bed naar w.c. voelt nog steeds als een halve marathon. Maar ondanks dat blijft het genieten van ons mooie meisje voorop staan. Ze is ons prachtmeisje.

Eerste foto's

2010-07-23T22:06:00.000+02:00

Geboren!

2010-07-23T15:12:00.000+02:00

Gistermiddag is na een zeer snelle bevalling (2,5 uur) ons dochtertje geboren! Haar naam is Naomi (= lieflijkheid) Abigaïl (= vaders vreugde). Ze weegt maarliefst 9 pond en is 53 cm lang. Naomi is thuis geboren en kreeg direct een dikke 10! Vandaag is ze wat misselijk en slaperig, omdat ze in het vruchtwater had gepoept.

Mams voelt zich zeer rijk met een grote zoon en een kleine dochter. Voor de rest voelt ze zich gammel...

Binnenkort foto's!

Ontwikkeling

2010-07-18T15:13:00.000+02:00

[Nee, nog niets.]

Ik ben maar eens begonnen met het bewerken van onze vakantiefilm. Eind april gingen we naar de Ardennen en hebben daar gelukkig ook nogal wat filmopnames van (aangezien we er niet zoveel foto's van hebben door het verlies van de camera). Om m'n zinnen even op iets anders te zetten, besloot ik een begin te maken van de bewerkte versie.

Het is drie-en-een-halve maand geleden dat we gingen en ik stond versteld van de ontwikkeling die Joram heeft doorgemaakt in die tijd. Op de videobeelden hoorde ik hem heel veel brabbelen en af en toe eens een bekend woord zeggen. Als ik dat vergelijk met hoe hij nu praat...

Joram gebruikt nu zinnen met twee, drie of meer woorden. Er komen dagelijks nieuwe woorden bij. Hij leert de kleuren nu goed te gebruiken en wijst alles aan wat blauw is en zegt dat dan ook. Andere kleuren kent hij ook, maar dan als je het gesloten vraagt, zoals: "welke is rood?"
Hij kan vertellen wat hij de hele dag gedaan heeft en kan vragen stellen. Ik geef toe, veel is voor ons verstaanbaar en voor een buitenstaander niet, maar toch. Het verschil met zijn taal op vakantie is echt groot.

Soms willen we hem iets leren. Zo zegt hij 'bl' als hij iets vies ziet. Laatst probeerden we hem 'vies' te laten zeggen. Joram schudde hard zijn hoofd en zei: "bl"... Tja, een beetje eigenwijsheid heeft hij nou eenmaal van twee kanten meegekregen...

Leuk om die ontwikkeling zo te zien, juist als je even beelden ziet en hoort van een poosje terug. En over een poosje praat hij net zo goed als zijn buurjongetje van negen maanden ouder die hier laatst kwam spelen. Joram wees naar hem en zei: "boekie an". Waarop het jongetje zei: "dat heet een broek".

15 juli

2010-07-15T11:34:00.000+02:00

Vandaag is het 15 juli, de magische datum. De datum waarop ik uitgerekend ben. Bij Joram bereikte ik die datum niet. En dat vond ik helemaal niet erg. Ik begin nu dus best ongeduldig te worden en heb er een bevalling voor over dat de zwangerschap is afgelopen.

Vandaag is dus ook de laatste dag dat je kunt invullen of je denkt dat ik een jongen of meisje zal krijgen, rechtsboven op mijn weblog. Op dit moment denkt een meerderheid van 56% dat ons gezin versterkt wordt met een dametje.

Ik hoop dat ik binnenkort kan vertellen of deze meerderheid gelijk heeft gehad of niet... Het zal in elk geval binnen twee weken bekend zijn.

Tja, m'n weblog draait momenteel alleen nog maar om de komende bevalling. Er gebeurt natuurlijk wel meer in huize Heek en in mijn hoofd, maar veel blogmotivatie heb ik niet. Stilte op de blog betekent dan ook niet per definitie dat er iets aan het gebeuren is...

Foto

2010-07-12T15:14:00.000+02:00

Bevallen tijdens de finale is niet gelukt, daar was het blijkbaar toch te spannend voor... Beebje-lief zit nog steeds waar hij al negen maanden zit en dat ziet er vanuit mijn oogpunt zo uit (en let voor de grap ook eens op m'n voeten):

Puf

2010-07-09T20:00:00.001+02:00

't Is om te puffen... Hoogzwanger zijn met deze temperaturen is geen pretje. Deze temperaturen zijn sowieso geen pretje. Kwestie van uitzitten, in de schaduw met voeten omhoog of in koud water. 't Is trouwens ook geen aantrekkelijk idee om met deze warmte te bevallen. Beter is het dat het weer een beetje omslaat. [En zo is het nooit goed hè? Heb je een keer een warme zomer...] Met de verloskundige vandaag dus maar afgesproken dat dinsdag (de eerste dag na alle verjaardagen in onze families) een mooie dag is om te bevallen. Donderdag komt ze op kraamvisite. En de nieuwe afspraak die we gemaakt hebben, komt gewoon te vervallen...

Helaas, helaas, we hebben het niet voor het kiezen en zullen de kleine moeten afwachten.

Dus klein kereltje of dametje: mama is het zat. Wanneer kom je?

Aftellen...

2010-07-05T15:20:00.000+02:00

Net als velen aan het doen zijn, doen wij het ook: aftellen. De meeste mensen tellen momenteel af naar hun vakantie (of naar de WK-finale; zou het Nederland-Duitsland worden?). Wij tellen af naar 15 juli, wat betekent dat wij bij het aftellen nog maar twee handen nodig hebben.

Ik hoop dat we de tien niet meer halen, maar het kan ook nog 24 worden. Ik heb genoeg van de dikke voeten, dikke vingers en vooral de dikke buik. Ik heb genoeg van pijn, brandend maagzuur en een belabberde conditie. Ik wil weten wie er in mijn buik zit en ik wil dit kindje leren kennen. Want ik weet nu dat het een kindje is dat vooral 's avond actief is (dus we bereiden ons maar voor op onrustige avonden...) en dat - in tegenstelling tot Joram, toen hij nog in de buik zat - zich niet laat afschrikken door mijn hand wanneer ik die op mijn buik leg. Ik wil graag meer over dit kindje te weten komen...

Zou het een voorteken zijn dat Joram onrustig en tegendraads is? Voelen jonge kinderen het misschien aan? Is het een voorteken dat ik éíndelijk mijn ramen schoon heb kunnen maken? Ik weet het niet. 't Is iets waar je maar weinig controle over hebt...

Dus geniet ik nog maar van de bewegingen die ik alleen kan voelen. Geniet ik van het ritme dat we op dit moment nog hebben. Probeer ik te genieten van het feit dat ik gewoon niet te veel moet doen en mijn rust moet pakken. En vroeg of laat mag ik het langverwachte nieuws op mijn weblog zetten...

Zomer

2010-06-29T20:35:00.000+02:00

Wat ben ik enorm blij met onze tuin! Op het noordoosten, maar diep genoeg om altijd zon en altijd schaduw te hebben. Dus met de temperaturen van de laatste (en komende) dagen, zoeken we de plekjes in de schaduw. Met de voeten in een emmer water (zo'n flexibele mand is daar ideaal voor: geen drukplekken op je benen) is het goed uit te houden.

Vooral voor Joram is het heerlijk om deze ruimte te hebben. Hij vindt het geweldig om buiten met water te spelen en de bloemen te laten 'drinken'. Maar ook de vloer, het gras en mama's voeten krijgen 'drinken'...

Vorig jaar kochten we zo'n mini-opblaasbadje voor hem, zodat hij in de beperkte buitenruimte die we toen nog hadden toch lekker met water kon spelen. Nu speelt hij met hetzelfde badje, alleen zijn de verhoudingen wel een beetje veranderd...

Een paar zomerse plaatjes van onze grote jongen.

Lekker met water spelen.

Het past nog nét...

Joram komt zo nog niet vooruit, maar hij blijft oefenen.

Zo gaat het stukken sneller!

Klo(t)s

2010-06-26T14:42:00.000+02:00

Ik keek net even op die ticker die ik aan de rechterkant heb staan van o.a. de zwangerschap. En ik zie ineens dat het nog maar 19 dagen is tot de uitgerekende datum... Het komt wel erg dichtbij. Aan de ene kant (en da's ook de sterkste kant) ben ik enorm benieuwd naar het kleine mensje dat nu al zo lang mijn buik bewoont. Aan de andere kant komen ook de herinneringen aan de bevalling bovendrijven. Nu had ik absoluut geen rampbevalling bij Joram, maar ja, bevallen is hoe dan ook geen pretje.

Minder dan drie weken te gaan. Ik mag dus inmiddels thuis bevallen en het bed is nu dus heel hoog. Vandaar de titel 'Klos'. Die 't' erbij heeft ook z'n redenen. Ten eerste zweet ik me kapot in bed, i.v.m. het zeiltje dat bij verlies van vruchtwater het matras moet beschermen. Ik wordt met klotsende oksels wakker en helemaal ter hoogte van het zeiltje klotst het van het zweet...

In de tweede plaats hou ik door de warmte veel vocht vast. Vooral in mijn voeten en in veel mindere mate ook in mijn handen. M'n voeten staan zo bol, dat het lopen met name 's avonds gewoon pijnlijk is. Nu gaan er steeds maar geruchten dat er een hittegolf op komst is. Ik kom er dus steeds meer achter wat het betekent om in de zomer hoogzwanger te zijn.

19 dagen? Ik hoop maar dat het er, zoals bij Jorams zwangerschap, nog 17 of minder zullen zijn...

Uitstapje

2010-06-23T21:12:00.000+02:00

Of het slim was weet ik niet (maar moet je altijd slimme dingen doen?), maar vandaag zijn we met z'n drietjes naar de dierentuin geweest. We hadden nog een kortingsbon, het was lekker weer en we kunnen nu nog even genieten van het gemak op pad te gaan zonder baby. We zouden wel zien hoe het zou gaan.

We waren lekker op tijd - het park was net open - en kwamen tussen de schoolreisjes terecht. En dat maakte dat het gezellig druk was, maar niet té. We konden overal gewoon de beestjes bewonderen. Joram wilde al gauw uit de buggy, want die grote, vreemde dieren wil je van zo dichtbij mogelijk bewonderen natuurlijk...

Joram vond de beesten mooi. En hij vond de glijbaan mooi. En het onderhoudsautootje vond hij ook mooi. Hij is eigenlijk nog wat klein voor zo'n groot park, het was nogal overweldigend. Hij viel dan ook als een blok in slaap toen we weer naar huis reden.

Z'n moeder vond de beesten ook mooi. De olifantenpoten maakten zoveel indruk, dat ik besloot me deze ook maar aan te laten meten... Een ochtend rondlopen (met een zelf lopende peuter, waardoor het looptempo vermoeiend laag lag) was lang zat. Na de lunch vertrokken we dus weer richting auto.

Toch vind ik een dierentuin leuk. Je ziet dieren die je niet elke dag ziet en er waren ook jonge dieren. Het maakt me altijd wel weer bewust van de enorme variatie die er in de schepping zit.

Nog een paar foto's. Eerst eentje waarop het blije gezichtje van Joram te zien is toen hij voor het eerst in zijn leven een giraffe zag.

De stokstaartjes zijn zo lekker klein. Joram vond ze (zoals bijna alles) mooi.

Toch aantrekkelijk, die poten???

Rondje tussen de takken van de bomen in de monkeyrail, of de 'auto' zoals Joram hem noemde.

Bakerpraatjes

2010-06-21T20:17:00.000+02:00

Vandaag is de langste dag. Volgens mij is er een bakerpraatje dat zegt dat het weer van deze dag de komende zes weken ongeveer aanhoudt. Slecht weer betekent dus een natte zomer, mooi weer betekent een mooie zomer.

Niet alleen over het weer zijn veel bakerpraatjes ontstaan. Ook over zwangerschappen en met name over het geslacht van het kindje. Komen er een paar. Ik ben benieuwd of we op basis van deze praatjes een zoon of dochter mogen verwelkomen...

1. Als een riem overbodig wordt en een taille ver te zoeken is, dan wordt het een meisje, zij zorgen namelijk voor bobbels en vetrollen. Een jongen ontneemt je niet je hele figuur. [Dus het wordt een zoon.]
2. Krijg je benen als boomstronken, dan ben je zwanger van een jongetje. Meisjes zorgen voor mooie, slanke benen. [Spataderen en vocht: doet meer denken aan een boomstronk; opnieuw een zoon dus.]
3. Sta je veel in de keuken, om allerlei hoogstandjes klaar te maken in je zwangerschap, dan komt er een jongetje. Een meisje is al tevreden met een boterham met pindakaas. [Het wordt een dochter.]
4. Ben je zwanger van een jongen, dan zul je midden in de nacht wakker worden en alleen maar denken aan augurken en zure haring. Een meisje vraagt om ijs, chocola en mierzoete lolly´s. [Da's duidelijk: een dochter.]
5. Sta je elke morgen op met een glimlach en kun je lachen om alle grappen, dan kun je een zoon verwachten. Een meisje maakt je chagrijnig. [Neig dan naar een dochter, geloof ik, al voelde ik me vandaag wel erg vrolijk...].
6. Er doen ook praatjes de ronde waarin gesteld wordt dat een puntige buik een jongetje verbergt en een ronde buik een meisje. [Volgens mij is'tie rond: een dochter dus.]

Vier tegen twee in het voordeel van de dochter... We zullen zien...

En dan nog een bakerpraatjes-tip voor bij de bevalling: beginnen de weeën, dan zou de bevalling veel vlotter verlopen wanneer de vrouw de broek van de man aantrekt...

Tja, er is wat afgekletst in de loop van de tijd, hè?

[Bron: www.babyopkomst.nl]

Verlof!

2010-06-17T14:38:00.000+02:00

Ik moest me er de laatste paar keer wel een beetje heen slepen, maar het is gelukt: ik ben 36 weken zwanger en ben nu met verlof! Dus die twee weken die ik nu heb doorgewerkt, mag ik na de bevalling erbij optellen. Daar deed ik het voor.

Bij Joram stopte ik eerder. Toen werkte ik nog in de gehandicaptenzorg, fysiek een stuk zwaarder werk. Nu had ik de keuze: of thuis een peuter en het huishouden doen of op m'n werk achter de computer zitten en nadenken. Ik moet toegeven dat het nadenken wel steeds moeilijker ging en dat ik op m'n werk het middagtukkie eigenlijk wel miste. Verlof met 34 weken is niet voor niets ingesteld...

Maar nu kan ik gaan genieten van een welverdiende rust. De laatste details aan de babykamer afronden, geboortekaartje in orde maken en - als het weer het toelaat - met de beentjes omhoog in de tuin zitten. En nu maar hopen dat dit kindje geen zes weken meer blijft zitten. Vier weken is lang zat...

Driftbui

2010-06-15T20:00:00.000+02:00

Joram is een vrolijk mannetje. En hij is twee jaar. En dát merken we. Het woordje dat we héél vaak horen is: "mij". Als het even kan, eigent hij zichzelf zelfs de muur toe... Ook ontdekken we steeds meer zijn (eigenwijze) willetje, waar we natuurlijk ook vaak om moeten glimlachen. En tenslotte is daar heel af en toe een driftbui. Vandaag maakte ik de tweede 'echte' mee. De eerste was een poosje terug en ging om een luier die hij niet omwilde (hij wilde er één uit het nieuwe pak...).

Vanochtend had Joram al een wat korter lontje. Nu is mijn lontje ook niet al te lang, dus het ligt nooit alleen aan Joram, maar hij was wel wat pieperiger dan normaal. Dus besloot ik, in een poging zijn en mijn humeur te doorbreken, even naar de winkel te gaan met hem. Autorijden vindt hij helemaal leuk en in de buggy zitten over het algemeen prima. Maar vandaag niet.

Toen Joram doorkreeg dat hij in de buggy moest en niet - zoals de vorige keer met David erbij - mee mocht lopen, klonk er een duidelijk: "nee!". Vervolgens hield hij zijn lichaam in alle mogelijke houdingen om het mij onmogelijk te maken hem in de buggy te krijgen. Nu ben ik op dit moment nog sterker dan hij, dus uiteindelijk zat hij als een plank vast in de buggy terwijl hij daarbij heel veel geluid produceerde.

Doordringen lukt op dat moment niet. Boos worden of lief doen heeft geen van beiden zin. Dus besloot ik maar gewoon met mijn krijsende zoon in de buggy richting de winkel te lopen. En dan zie je al die gezichten van mensen die zich richten op dat boze koppie en mijn - van inspanning - rood geworden gezicht. Probeerde me er maar niets van aan te trekken en al helemaal geen gedachten in te vullen...

Nadat hij even had geraasd, legde ik hem uit dat hij nu in de buggy moest, dat we eerst boodschappen gingen doen en dat hij daarna wel even uit de buggy mocht. Dat doen we tenslotte wel vaker... En toen die boodschap landde, was daar de oude Joram weer, die de rest van de boodschappenronde kletsend in de buggy doorbracht...

Genieten van de tuin

2010-06-11T21:34:00.000+02:00

We zagen erg uit naar het moment dat de tuin klaar was. En nu genieten we er enorm van. Wat is het heerlijk om een stukje 'buiten' voor jezelf te hebben. Een plekje waar Joram heerlijk in de zandbak kan spelen, met z'n kruiwagen rondstruint en zich steeds beter kan verplaatsen op z'n driewieler. Een plekje waar David en ik heerlijk van de zon kunnen genieten, of - als het erg warm is - juist van de schaduw. Een plekje waar we ook al een paar keer met z'n drietjes konden buiten eten. Net als vroeger: met 'klapboterhammen'.

Dat de tuin een zorg extra is, hebben we ook al ondervonden. Het eerste onkruid is gewied. Daarnaast begon ons gras na een paar weken geel te worden, teken dat er toch te weinig voeding in de bodem zit. Gazonmest heeft wonderen gedaan. Evenals het warme vochtige weer van de afgelopen dagen. Ineens begint er van alles te bloeien en dat wat dor was (ondanks het sproeien), ziet er nu weer een stuk levendiger uit. En de bollen die ik had geplant beginnen zich ook weer te laten zien.

Ach, ik heb nog maar zo'n filmpje als gisteren gemaakt. Want een tuin is leuk en mooi, maar een nieuw fototoestel is ook mooi speelgoed. En dat valt goed te combineren...

35

2010-06-10T21:27:00.000+02:00

Ik ben alweer 35 weken zwanger. Volgens de teller nog 35 dagen te gaan... En dan is het 15 juli, maar of dat de geboortedag zal zijn, weten we natuurlijk niet. In elk geval schiet het al behoorlijk op. Ik voel me steeds hoger zwanger, zeg maar. De nieuwste kwaal heeft zich aangediend: vocht. 's Avonds zijn mijn enkels echt indrukwekkend dik. Het is een rare gewaarwording om op de plek waar je normaal gesproken dat botje voelt nu niets anders te voelen dan soppig vlees. Waar vervolgens je vingerafdruk in blijft staan...

De voorbereidingen voor de komst van de kleine vorderen gestaag. Zo is de babykamer op zich klaar om in gebruik genomen te worden (al is het de bedoeling dat het kleintje de eerste tijd bij ons op de slaapkamer ligt). Ik heb al het één en ander uitgewassen, alleen het leukste moet nog: die minirompertjes en eerste pakjes. Vandaag wilde ik toch onze TummyTub eens van dichtbij zien, dus moest ik de confrontatie aan met het kraampakket, waarbij deze als kado bijgeleverd werd. Gauw alle nare verbanden en matjes en dingetjes uit de Tummytub gehaald en weer in de doos gestopt. Daar zit ik nog niet direct op te wachten...

Gisteren is ons nieuwe fototoestel bezorgd. We kunnen nu dus weer mooie plaatjes schieten. En dat hebben we vanmiddag gelijk maar gedaan... Neem maar eens een kijkje in het babykamertje...

Echo

2010-06-08T14:45:00.000+02:00

Volgens de verloskundige is m'n baarmoeder wat aan de grote kant. Reden om even de groei van het kleintje te checken, zonder dat er veel zorgen gemaakt moeten worden. Vandaag mochten we dus even naar binnen gluren. We weten nog steeds niet hoe het komt dat m'n baarmoeder groter is, waarschijnlijk is dat gewoon z'n vorm of zo. Want teveel vruchtwater heb ik niet en het kindje is niet bovenmatig groot.

Het is natuurlijk leuk om even naar het kindje te mogen kijken. We zagen bolle wangetjes en het heeft lange benen. Die vallen qua formaat op het bovenste randje van de curve, terwijl de rest - waaronder ook het hoofdje - netjes gemiddeld is. Het gewicht wordt nu geschat op 2500 gram, maar er kwam ook een hele flinke placenta in beeld. En aangezien het kindje niets anders te doen heeft dan groeien en dus ook een flinke voedingsbron heeft, valt er nog wel wat aan groei te verwachten...

De echomevrouw heeft even goed haar best gedaan en het is haar gelukt om van het ingedaalde hoofdje dat met het gezichtje schuin naar achteren lag een foto van het gezichtje te maken. Dus zijn we ook een mooi plaatje rijker.

Busje rijden en zo

2010-06-03T20:33:00.001+02:00

David kon wel wat nieuwe kleding gebruiken. Dus trokken we vandaag met Joram en dikke buik naar het centrum. Om parkeerkosten te sparen en omdat het gewoon lekker makkelijk is, gingen we met de bus. Een geweldige ervaring voor Joram, die overal bussen ziet en bussen helemaal leuk vindt. Nu mocht hij ín een bus. En nog wel twee keer ook. Hij vond het fantastisch en had het er de hele dag nog over. Vanavond in bed moest ik hem echt even stoppen, hij was nog helemaal vol van het rijden met de bus...

We zijn goed geslaagd voor David en hadden op deze ochtend ook nog tijd om bij V&D even op het dakterras te zitten, natuurlijk met een lekker sapje en een stukje taart (die ik had verdiend met een weddenschapje). Het was voor mij (met nog maar zes weken op de zwangerschapsteller) ook goed vol te houden. Sinds de baby lager zit, zijn mijn bekkenklachten namelijk aanzienlijk afgenomen. En voor de extra stevigheid en als er toch klachten zijn bij het lopen, heb ik een bekkenband aangeschaft. Op deze manier is de zwangerschap veel beter vol te houden dan een paar weken geleden.

Thuisgekomen hebben we ons broodje van Bart in de tuin opgegeten en heb ik even lekker in de tuin getukt. Ook heeft de was in de tuin gedroogd. Heerlijk, dit weer. Hopelijk was dit een mooi voorproefje van mijn verlof dat over twee weken begint...

Focus

2010-05-30T20:05:00.000+02:00

Het blijft bijzonder om zwanger te zijn. Gisteren zag ik nog een documentaire over meerlingzwangerschappen. Het is zo'n wonder... Bovenal de wonderlijke ontwikkeling en groei van het kleine mensje. Maar ook de manier waarop het lichaam van de moeder daarop wordt aangepast.

Ik merk de laatste tijd dat de focus steeds meer gericht is op de komst van het kleintje. Nog anderhalve maand, minder dan vijftig dagen tot de uitgerekende datum. Nog zes dagen werken (verdeeld over drie weken, waarvan de eerste drie dagen nog volledig en de laatste drie voor de afronding). Nog genoeg te doen om de komst van de kleine helemaal goed voorbereid te hebben.

Mijn gedachten gaan voornamelijk over de zwangerschap en de nog onbekende ukkepuk. Ook mijn dromen gaan er steeds meer over. En in huis ben ik momenteel het liefst bezig met babyspulletjes uitzoeken. Als ik bedenk waar ik over kan bloggen, is dat meestal gerelateerd aan de zwangerschap en de baby. Maar eigenlijk is de motivatie om regelmatig te bloggen ~~wat~~ ver~~der~~ te zoeken. Alsof mijn wereld steeds kleiner wordt, zodat ik me goed kan voorbereiden op de komst van ons kleintje.

De laatste loodjes komen dan ook in zicht. Deze week hebben we de intake voor de kraamzorg, vanaf morgenavond zal de wieg in volle glorie op de babykamer staan wachten om gevuld te worden en langzaam maar zeker slinkt de lijst met klusjes die gedaan moeten worden (ruim) voordat de baby komt.

Ach, laat mijn wereldje maar even kleiner worden. Wordt vanzelf ook weer groter...

Statistieken

2010-05-25T20:20:00.001+02:00

Grofweg is de kans bij een zwangerschap op een jongen of meisje vijftig om vijftig. Het schijnt in de praktijk iets van 48 om 52 te zijn, waarbij de kans op een jongetje wereldwijd om de één of andere reden groter is. Maar voor het gemak houden we het maar op fifty-fifty.

Ik weet nog dat ik in de brugklas kennis maakte met statistiek. En één van de methoden die we moesten leren was statistiek met behulp van een boomdiagram. Je moest bij elke tak de kans noteren en vervolgens (geloof ik) vermenigvuldigen. Op die manier kon je het aantal mogelijkheden berekenen en ook de kans op een bepaalde volgorde berekenen. Een veel voorkomende opgave was daarbij de volgorde van sekses binnen een gezin.

Er waren in het geval van twee kinderen vier mogelijkheden wat betreft de volgorde: jongen-jongen, jongen-meisje, meisje-jongen, meisje-meisje. Nu wil het toeval dat mijn vier 'brussen' allemaal andere volgordes hebben. Mijn broers kregen eerst een zoon. Het tweede kind was bij de ene een meisje en bij de andere een jongen. Mijn zussen kregen eerst een dochter. Het tweede kind dat ze baarden was bij de ene een jongen en bij de andere een meisje. In ons gezin zal ik dus de volgorde van de eerste twee kinderen van één van mijn broers herhalen.

Tot nu toe denken de meeste mensen op mijn weblog dat het twee jongens zullen worden. Ik heb namelijk een polletje op mijn weblog (linkje voor Hyves-lezers) geplaatst en de stand is nu 9 tegen 5. Op mijn hyves staat ook een polletje en daar is de stand 1 tegen 5 in het voordeel van een meisje... Dat betekent dus dat het 10 tegen 10 is, oftewel fifty-fifty... Ik ben benieuwd wat mensen verwachten, om dat over een maandje of twee met de werkelijkheid te vergelijken. Dus, wat denk jij?

Het WK

2010-05-23T22:01:00.001+02:00

Over een kleine vier weken gaat mijn zwangerschapsverlof van start. En ik hoef me niet te vervelen. In diezelfde week begint namelijk het WK in Zuid-Afrika! De eerste wedstrijd van Oranje valt nog onder werktijd, maar vanaf de donderdag erna kan ik alle wedstrijden gaan bekijken! Dus niet alleen die van Oranje, maar állemaal!

Dat meen ik niet... Ik ben nou niet direct een voetbalfan, al vind ik de wedstrijden van het Nederlands Elftal tijdens een W of EK altijd wel spannend. En soms raak ik zo 'besmet' dat ik wedstrijden van andere landen ook nog wel kan bekijken. Maar twee wedstrijden op een dag, dat trekt me niet zo. Zit je zo drie uur naar 23 mannen en een bal te kijken...

Wel kan ik mooi op de hoogte blijven welke landen er wanneer tegen elkaar spelen. Want op onze wc-deur hangt sinds twee dagen een echt WK-schema... Wat mij betreft een beetje vroeg, maar mijn voetballiefhebbende man wilde het zo graag...

Aangezien ik er niet heel veel vertrouwen in heb dat Nederland in de finale terecht komt (het is toch ook een beetje wachten op de dag dat heel voetballiefhebbend Nederland massaal gedesillusioneerd, boos en gefrustreerd de oranje vlaggetjes van zijn huis trekt), heb ik mezelf een ander doel voor ogen gesteld. De finale is namelijk op 11 juli. Ik ben uitgerekend op 15 juli. Joram kwam een paar dagen eerder dan de uitgerekende datum. Zou het lukken om tijdens de WK-finale te bevallen? Extra spannend natuurlijk als Nederland wél in de finale komt...

In elk geval hangt er op onze wc-deur een mooie zwangerschap-aftel-kalender...

Autorijden

2010-05-22T20:55:00.003+02:00

Joram houdt van auto's. Voor zover we weten hebben we hem dat niet aangeleerd, dus misschien is het wel genetisch bepaald (mijn broer sliep zelfs met auto's in plaats van knuffels...). Joram speelt graag met auto's - hij weet ze met uiterste precisie naast of achter elkaar te zetten of ligt op zijn zij naar een door zijn eigen hand gestuurde auto te kijken - en hij rijdt graag op zijn loopauto. Maar het leukst is toch wel écht autorijden. En dan het liefst in 'oma-auto'.

'Oma-auto' is de auto van mijn moeder. Het is een Twingo en wij lenen hem geregeld, als we niet uitkomen met één auto. En Joram kan in die auto voorin zitten. Want de airbag kan uitgezet worden. En voorin zie je natuurlijk veel meer dan acherin. Je ziet vooral een heleboel andere auto's.

Nu roept Joram vaak als we in de Twingo rijden: "oma-auto". Vaak bedoelt hij dan: "we rijden in oma's auto." Maar dat bedoelt hij niet altijd. Want soms rijdt er op het moment dat hij dat roept een andere Twingo voorbij. En dan heeft'ie niet eens altijd dezelfde kleur...

Hetzelfde gebeurde met het woordje 'bal'. De bal is ook een favoriet ding. Maar soms zei hij vanuit het niets in de auto: "bal". Dan zit je rond te kijken of je ergens een cirkel ziet, op een gebouw of zo. Dát was nooit het geval. De bal was terug te vinden op een auto die op dat moment voor ons reed. En als Joram 'bal' zegt en er rijdt een auto voor ons, dan is dat in de meeste gevallen een Volkswagen. Soms een BMW.

Ik vind het knap, hoor, dat als je twee jaar oud bent je al onderscheid kunt maken tussen de ene en de andere auto. De 'oma-auto' en de auto met de bal...

Warme douche

2010-05-20T20:05:00.001+02:00

Zoals wekelijks bij het programma Radar (niet mijn favoriete programma, maar soms wel grappig om te bekijken) gebeurt, reik ook ik vandaag een douche uit. Een warme...

Vorige week vrijdag (14 mei) kochten wij bij Ikea het garderobekastje en het commode-opzetstuk die we al langere tijd op het oog hadden. David zette het kastje direct in elkaar en we zijn blij met het resultaat.

Dinsdag kregen we post. Onder andere het magazine voor Ikea-familycard-houders. En daar rolde een dun blaadje uit met een aanbieding die vanaf maandag 17 mei geldig is. En je raadt het al: het was de babykamerserie die wij drie dagen eerder deels gekocht hebben. Wij hadden twee van de vier meubelstukken gekocht en het verschil was 25 euro. Geen supergroot bedrag, maar toch een beetje zuur...

Maar goed, als je dan dichtbij de Ikea woont en er nóg wat wilt halen voor de babykamer, is het een kleine moeite om uit te vinden hoe coulant Ikea nou is. Dus stapte ik vanmiddag op m'n fietsje, gewapend met het foldertje, het bonnetje en mijn Familycard. In alle rust vertelde ik het verhaal en dat ik benieuwd was of er nog iets met Ikea te regelen viel.

En ja hoor, ik kreeg de 25 euro netjes terug. Ze begreep helemaal dat als ik van de aanbieding had geweten, we nog een weekje gewacht hadden met de aanschaf. Geen enkel probleem. Da's nog eens service, toch?

Ikea Amersfoort verdient een warme douche!

Wanneer doe je wat?

2010-05-14T20:10:00.001+02:00

Ik lees op babybytes.nl mee op het forum. Daar kun je per week je ervaringen delen met zwangeren die in dezelfde week zitten. Ik vind vooral de plaatjes bij het weekverhaaltje mooi. Deze week lees ik op het forum over zwangeren die alle babykleertjes al gewassen hebben en de babykamer helemaal af. En die zich afvragen of anderen de box al in de woonkamer zetten.

Misschien komt het doordat dit m'n tweede kindje is. Maar met het wassen van kleertjes heb ik geen haast. Als ik verlof heb, is het vroeg genoeg en dat duurt nog een maand. De babykamer is bij lange na niet klaar. Vandaag zijn we trouwens wel wat verder gekomen. We hebben de kledingkast gekocht en ik heb de manden gevonden die ik nog zocht. [Ik wíl het trouwens wel graag afhebben. Het maakt de komst van ons kleintje concreter en dichterbij.] En de box? Daar heb ik al helemaal geen haast mee. Die komt sowieso niet vóór de bevalling in de huiskamer. Daar vreet'ie toch alleen maar een heleboel ruimte???

Ach, misschien is het de droge nuchterheid uit het oosten van het land (familietrekje). Misschien is het gewoon gezond verstand. Laat ieder maar doen waar ze zich goed bij voelt...

Babybytes.nl is een uitgebreide site over het willen, verwachten en hebben van kinderen. Er staan ook leuke statistieken op. Bijvoorbeeld over het jaar 2008, het geboortejaar van Joram. Toen is de naam Joram 10 keer gegeven en stond op plaats 1076... In mei van dat jaar was bijna 55% van de baby's die geboren werden een jongetje. En het gemiddelde geboortegewicht van jongens was 3453 gram. Joram woog 4280 gram...

Hij is af!

2010-05-13T21:00:00.000+02:00

Een poos terug blogde ik over mijn plan om een omslagdoek te maken voor ons kleintje. De daarvoor uitgekozen lappen stof lagen al een poosje geknipt en wel in de kast. Klaar om samen een omslagdoek te vormen. Maar omdat ik nog niet zoveel ervaring heb achter de naaimachine, stelde ik het toch steeds weer even uit. Tot deze week. Het koude weer nodigt uit om binnenshuis iets te doen en dit klusje is dus perfect voor zo'n koude meimaand als die van dit jaar.

Een paar dagen terug pakte ik m'n naaispulletjes maar weer eens. En ik kreeg de smaak te pakken. Dus toen onze geplande picknick niet door bleek te gaan, was ik daar niet heel erg rouwig om. Want nu kon ik mooi de omslagdoek afmaken. En dat is gelukt! In gestaag tempo veranderden de lappen stof in een mooie, zachte omslagdoek.

Ondertussen groeide het besef dat er over een maandje of twee zo'n klein, mooi, vers kindje in komt te liggen. Die de eerste tijd nog veel te veel ruimte heeft in die doek, hoe klein de doek nu ook lijkt. Een kindje dat weer een eigen karaktertje in zich heeft en dat weer een heel eigen koppie kan hebben. En zou het een jongetje zijn of deze keer een meisje? Lekker wegdromen dus.

En nu nog een fotootje van de omslagdoek. Ik ben er best een beetje trots op, het is het eerste naaiprojectje dat ik met maar een heel klein beetje hulp zelfstandig heb afgerond (een speldenkussentje niet meegerekend...).

Nog een maandje of twee en hij zal gevuld zijn...

Vertellen

2010-05-12T19:39:00.001+02:00

Joram loopt al een hele poos wat te hoesten. Daarnaast krijgt hij ook dit jaar weer vlekken in zijn gezicht als hij buiten loopt. En aangezien we nu we verhuisd zijn een andere dokter hebben, leek het me slim om zijn mening er eens over te horen (toch weer anders dan een homeopatisch huisarts, die voor bijna alles korreltjes voorschreef). Dus vandaag mocht Joram met David even langskomen.

Ik zat op m'n werk, maar David had me al gebeld om te vertellen dat het allemaal oké was. En dat ze hem ook even getemperatuurd hadden en dat hij lichte koorts bleek te hebben... Over die vlekken kon de dokter ook niets zeggen.

Toen ik vanmiddag thuiskwam uit m'n werk, wilde Joram even op schoot zitten. En toen begon hij naar z'n oor te wijzen. Daar hadden ze zijn temperatuur gemeten. En hij begon te 'vertellen' dat hij met papa op de fiets geweest was. En dat zijn trui omhoog moest (want de dokter moest naar zijn longen luisteren).

Zo leuk om te merken dat hij het aan mij wilde vertellen. Hij wordt zich echt bewust van de wereld om hem heen en dus ook van een niet alledaagse gebeurtenis als een doktersbezoekje.

Joram wordt groot...

Twee jaar!

2010-05-10T20:33:00.001+02:00

Morgen is het 11 mei. Twee jaar geleden was ik uitgerekend op deze dag die toen op moederdag viel. Het leek me een mooie eerste moederdag. Maar Joram had andere plannen. Hij kondigde op 8 mei aan dat hij van plan was zeer binnenkort het daglicht te komen bewonderen. Het werd uiteindelijk 9 mei. Om 3.14 uur zag hij het levenslicht (wat op dat tijdstip een schemerlampje bleek te zijn...).

Gisteren mochten we zijn verjaardag voor de tweede keer vieren. Een beetje meer jarig dan vorig jaar (toen bracht hij veel tijd door op schoot), maar nog altijd een overweldigende ervaring voor hem. Aangezien het op zondag viel, hadden we twee keer het huis vol visite en vol kinderen die allemaal met Joram z'n speelgoed wilden spelen. Maar Joram vond de slingers, ballonnen en het krijgen van kadootjes wel erg leuk. De praatjes kwamen vooral toen de visite weer weg was. Hij is weer erg verwend, met lekker veel speelgoed voor buiten. Dat hadden we nog niet.

Even een paar fotootjes van de jarige Job.

Wauw, een echte driewieler!

Mama heeft haar best gedaan op een chocoladecaketaart. Joram pikt een smartie, maar op je verjaardag mag dat.

Kadootjes uitpakken!

En nog even een terugblikje. Een foto van Joram toen hij een paar uur oud was.

De laatste muisfoto van het eerste jaar (ik zette Joram maandelijks naast de muis op de foto).

En het leek me leuk om de muis een jaar later weer eens naast Joram op de bank te zetten.

Reacties

2010-05-08T22:31:00.001+02:00

Reacties krijgen op blogjes is meestal leuk. Het is leuk om van mensen die je niet of juist goed kent een reactie te lezen op je verhaal. Steeds meer kom ik er achter dat ik het dan prettig vind om een naam bij de reagerende persoon te zien. Kort geleden paste ik daarom het reactieformulier aan. Maar anoniem reageren bleef mogelijk. Vanaf nu niet meer, in elk geval voorlopig niet. Ik heb m'n instellingen veranderd en als je nu een reactie wilt geven moet je bijvoorbeeld ingelogd zijn met je Google-account. Er zijn nog een paar andere mogelijkheden, maar die ken ik niet goed. Maar jij misschien wel.

Lees je mijn blog via Hyves, dan verandert er natuurlijk niets. Daar is anoniem reageren al onmogelijk.

Buik

2010-05-07T13:53:00.001+02:00

Deze zwangerschap beleef ik toch wel anders dan de zwangerschap van Joram. Het maakt sowieso wel verschil dat Joram er nu ook bij loopt. 't Is toch wat pittiger, aangezien hij de laatste tijd echt peutergedrag vertoont. Wat waarschijnlijk ook te wijten is aan zijn twee laatste kiezen die aan het doorkomen zijn. In elk geval vreet de zorg voor een peuter veel energie. Maar daar wilde ik helemaal niet over bloggen.

Ik wilde bloggen over mijn buik. Het duurde bij deze zwangerschap lang voordat die echt zichtbaar was. Ook paste ik lang in mijn gewone kleding, niet vervelend trouwens. Maar de laatste tijd voelde ik hem toch echt wel in de weg gaan zitten. Bijvoorbeeld bij het autorijden in ons laag model autootje en bij het aan- en uittrekken van mijn schoenen. Ook voel ik hoe mijn maag meer in de verdrukking komt (eerder vol gevoel, brandend maagzuur) en mijn longen zouden soms ook wel meer ruimte willen.

De verloskundige was onder de indruk, vanmorgen. Ze zei dat ik goed ontspannen ben geweest in de afgelopen weken, want mijn buik had een echte groeispurt gemaakt. Na onderzoek van het kindje bleek het ook echt alleen mijn buik te zijn (naar alle waarschijnlijkheid). Die heeft een afmeting die past bij een zwangerschap van 33 weken. Het kindje lijkt niet bijzonder groot te zijn. Wel ligt het kindje erg hoog en dus nog lang niet ingedaald (wat ook nog niet hoeft). Het lag opnieuw netjes met het hoofdje naar beneden.

Ze wil het wel even extra in de gaten blijven houden, dus ik ben over twee weken alweer welkom. Mocht het kindje toch aan de grote kant zijn, dan willen ze dat verder onderzoeken. Maar waarschijnlijk valt het allemaal reuze mee. De overige controles (bloeddruk en ijzergehalte) waren prima. Ook het hartje van de kleine ging weer (letterlijk en figuurlijk) als een trein. Ik kon dus helemaal goed gekeurd het gebouw verlaten.

Sorry, even klagen...

2010-05-06T21:05:00.000+02:00

Onze tuin is - met beplanting - hartstikke mooi geworden. De zon scheen vandaag. Ik heb een lieve man en een lieve zoon. En bovendien voel ik elke dag het getrappel van een nieuw te leren kennen mensje. En toch lukt het me vandaag gewoon niet. Ik kan er niet van genieten. Het gestreken hebben van een enorme stapel wasgoed gaf me geen voldaan gevoel. Even eropuit gaan in mijn eentje ook niet, bovendien slaagde ik niet in waar ik naar op zoek was. De blik op onze bloemetjes in de tuin maakte me even blij, maar voor zeer korte tijd.

Ik geef de schuld maar aan de hormonen. Die maken dat ik me zo moeilijk kan concentreren op mijn boodschappen ("ik sta nu in deze winkel, maar waarom?") en op verhalen van anderen. Die zorgen ervoor dat ik prikkelbaar ben voor de kleinste prikkeltjes, waardoor ik in een winkel door de bomen het bos niet meer zie. Daarnaast voel ik me traag en log. Ik weet dat ik best sneller kan lopen. Maar pijn en gebrek aan conditie verhinderen dat op dit moment. Frustrerend. En opnieuw voornamelijk veroorzaakt door hormonen.

Sommige dagen zijn een kwestie van doorkomen. En morgen is misschien alles wel anders...

Nesteldrang?

2010-05-04T13:48:00.000+02:00

Die vakantie was een soort magische grens. De grens tussen 'het duurt nog lang voordat de baby komt' en 'het duurt niet meer zo lang voordat de baby komt, dus nu moet alles klaar'. Voor de vakantie wilde ik graag dat de tuin in grote lijnen klaar was. Dat is gelukt. Nu beginnen de nesteldrangstimulerende hormoontjes een beetje zenuwachtiger te worden. De tuin moet helemaal klaar. De babykamer moet klaar. En aftellen naar het begin van mijn verlof.

Deze week komt de teller hiernaast op 30 weken te staan. We zijn op driekwart van de zwangerschap en moeten dus nog best een poos. Nog een week of 10. Tegelijkertijd is het maar twee en een halve maand...

Dus wil ik:
- bloemetjes kopen voor in de tuin (vanmiddag!)
- bloemetjes en bolletjes planten in de tuin
- dat de commode verhoogd wordt
- een kastje erbij kopen voor in de babykamer
- dat de gordijnstok wordt opgehangen
- de gordijnen op maat maken
- een leuk lief eerste jongenspakje kopen
- misschien toch ook een ander eerste meisjespakje kopen (er ligt er nog één ongebruikt in de kledingbox)
- de wieg installeren
- mijn werk het liefst een beetje laten voor wat het is, aangezien mijn concentratievermogen verminderd
- steeds meer toeleven naar dat moment waarop ik het kindje dat ik nu zo lekker in mijn buik voel bewegen in mijn armen mag sluiten.

Taal

2010-05-03T16:57:00.000+02:00

Wist je dat je als je bij Maastricht de grens over gaat, direct het Franstalige gedeelte van België binnenrijdt? Ik niet. Er zit ook nog wel een stukje Vlaanderen tussen, maar dat kun je haast niet noemenswaardig achten. De snelweg loopt in elk geval door Wallonië. We moesten ons dus vorige week vooral in het Frans zien te redden. En doe dan maar eens aangifte van het verlies van je fototoestel, bij Franstaligen die weigeren Engels te spreken. En ik vermoed dat de Franstaligen nog Franser worden richting alles wat Nederlands(talig) is, nu die taalstrijd weer zo actueel is... Gelukkig had David de nodige Franse woorden paraat.

Niet alleen in België is de taal momenteel actueel. Ook in het leventje van onze bijna twee jaar oude peuter. Ik weet niet of de vakantie nog invloed heeft gehad op zijn ontwikkeling, maar sindsdien breidt Jorams woordenschat zich enorm uit. Zei hij voor de vakantie nog 'auto' als we weggingen, nu is dat 'auto rijden'. Toen had hij het over 'noenen', 'broekje' en 'dasje', nu volgt daar standaard het woordje 'aan' op. En de opvallendste verandering in zijn taalgebruik vind ik wel zijn gebruik van het woordje 'mij'. Hij wijst zijn speelgoed aan en zegt: "mij", hij wijst zijn voeten aan en zegt: "mij" en ook bij het zien van een foto van zichzelf zegt hij: "mij". Ook heeft hij het over "papa, mama en mij". Ik vind het knap, omdat dit zo'n abstract woordje is. Verder begint hij echt te kletsen. Vaak nog een onverstaanbaar verhaal, maar steeds vaker zegt hij een woordje dat we wel eens met hem geoefend hadden, of dat hij kent uit zijn boekjes, maar nog nooit gezegd had.

Taal, 't is erg handig. Het maakt de communicatie een stuk gemakkelijker. Maar maak de koppige Belgen ook maar eens wijs dat één taal toch echt het handigst is...

Belgische Ardennen

2010-05-01T15:00:00.002+02:00

Al een hele poos stond dit weekje gepland. Vlak voor de meivakantie (i.v.m. de lagere kosten), nog niet superver gevorderd in de zwangerschap en als vervanging voor een uitstapje in de zomervakantie, waar we dit jaar zeker niet aan toe zullen komen. Voor een prikkie konden we - last minute - een vakantiehuisje boeken op een park met zwembad in de Ardennen, vlak bij Vielsalm. En daar - en dus niet in onze eigen tuin - genoten we van het zonnetje dat deze week in een gulle bui was.

Een apart weekje was het wel. David moest zich zien te redden met een peuter en een behoorlijk zwangere vrouw. Een erg actieve vakantie hoefden we dus niet te verwachten. En daar was de omgeving ook wel naar ingericht. Leuke grote steden zijn er niet echt in de buurt en voor mooie natuurwandelingen moet je nog een stukje dieper de Ardennen in (en niet zwanger zijn). Daarnaast zaten we natuurlijk nog buiten het seizoen, waardoor het op sommige dagen en op sommige plekken wel erg rustig was.

In de supermarkt schrokken wij en alle Nederlanders die we om ons heen hoorden van de prijzen. Zeker anderhalf tot dubbel zo duur als we gewend zijn. En dan voel je weer dat je toch echt zo'n typische Nederlander bent. En ook nog eens verwend met heerlijk brood, dat je in het buitenland nergens lijkt te kunnen krijgen. De domper op deze week was wel het verlies van onze fotocamera. Nog steeds zie ik de foto's die ik maakte voor me en had ze graag goed willen bekijken op de computer. Geen uitgebreid vakantieboek van deze week. Helaas. Ik ga dus extra mijn best doen op de vakantiefilm.

Tot zover het negatieve. Het positieve voert gelukkig zeker de boventoon. We hebben heerlijk weer gehad, we zijn alledrie een tintje bruiner thuisgekomen. We hebben heerlijk kunnen lezen en zwemmen. We genoten van Spa (de stad) en z'n markt.We genoten van ijsthee en Belgisch bier op de terrasjes. Ook genoten we van Joram, die het heerlijk vond om de hele dag buiten te kunnen spelen, in de speeltuin de glijbaan ontdekte en vol was van 'badje zitten' in het zwembad. We genoten van de bomen die dankzij de zon elke dag een beetje groener werden. We genoten van de vogeltjes die nog blijer met de zon leken te zijn dan wijzelf. En natuurlijk genoten we van de mooie, glooiende omgeving van de Ardennen, met de bijbehorende uitzichten.

Hieronder wat foto's die we nog gemaakt hebben met de videocamera. Joram in de speeltuin bleek een favoriet foto-object te zijn...

Weer thuis

2010-04-30T15:39:00.000+02:00

Na een week in de Belgische Ardennen doorgebracht te hebben, zijn we op deze Koninginnedag weer veilig thuis gekomen. We hebben een heerlijke week gehad met veel zon. Ook wel wat tegenslag te verwerken gehad (fototoestel verloren). Later vandaag of morgen een wat uitgebreider verslagje met wat foto's (onze videocamera kan ook fotograferen, dus vanaf dag 5 hebben we daar foto's mee gemaakt).