De afgelopen dagen was ik verdiept in een bijzonder boek ('Wanneer vraagtekens uitroeptekens worden...', later uitgebracht als 'Valse salie'). Het ging over het leven van een meisje met een moeder met het 'syndroom' van Münchhausen by proxy. Het is geen echt syndroom, want het is geen ziekte. Het is een antisociale gedragsstoornis. De moeder doet alles om de aandacht te krijgen van medische specialisten. En dat 'alles' houdt in dat ze haar bloedeigen kind ziek maakt. Vanaf de geboorte wordt het meisje door haar moeder gehaat. Moeder krijgt door dat ze positieve aandacht krijgt van doktoren (bijvoorbeeld vlak na de bevalling en op het consultatiebureau) en raakt daar als het ware aan verslaafd. Het kind wordt bewust mishandeld, binnen gehouden, krijgt geen fruit, moet tegen doktoren zeggen dat het pijn heeft en wordt van school thuisgehouden. Moeder is zo manipulatief dat iedereen haar gelooft en dat ze bij artsen en in ziekenhuizen alles gedaan krijgt. Het kind lijdt alleen maar en krijgt totaal geen liefde van haar moeder. Ze krijgt te horen dat ze nooit oud zal worden, moet veel laten in verband met haar zwakke gezondheid en door de littekens, afwezigheid en bemoeizuchtige moeder wordt ze erg gepest.
Het is een afschuwelijk verhaal en nog waargebeurd ook (de verhalen in het boek zijn niet allemaal door de schrijfster beleefd, maar ook door lotgenoten). Münchhausen by proxy is realiteit en een oorzaak van ernstige kindermishandeling. Maar het is zo'n ongrijpbaar iets.
Want als kinderen ergens pijn hebben, zal de dokter vooral op de ouders af moeten gaan. Als kinderen ziek zijn, wil je alles uit de kast trekken om ze beter te maken. Door het als psychische aandoening bij de ouders te verklaren, wordt de behandeling bij het kind natuurlijk gestaakt. Dus hoe stel je nou vast dat het echt geen ziekte bij het kind is...
Ik vind het heftig, hoor. Altijd als het gaat om kindermishandeling. Als ik dan bedenk hoeveel kinderen ik in mijn leven heb ontmoet - zowel vroeger, toen ik zelf kind was, als nu, nu ik met kinderen werk - vraag ik me af hoeveel van die kinderen mishandeld (of verwaarloosd) zijn of waren. De cijfers liegen er namelijk niet om (jaarlijks tussen de 107.000 en 160.000 kinderen).
He ba, daar moet ik beter niet over gaan nadenken in de zwangerschap of straks na de bevalling... Ik troost me altijd met de gedachte dat binnenkort de tijd aanbreekt waarin alle tranen van de ogen afgewist zullen worden.
BeantwoordenVerwijderenHallo Margreet, wat een mooi stukje heb je over mijn boek geschreven! Je vat het goed in een notendop samen en vooral ben ik blij dat het duidelijk is overgekomen dat Mbp een vorm van kindermishandeling is en geen ziekte.
BeantwoordenVerwijderenEr is ook een kinderboek van mijn hand over verschenen.
Inmiddels heb ik samen met een andere overlever een stichting opgericht. STOMbP. STichting Overlevers Münchhausen by proxy. www.STOMbP.nl Misschien vind je die site ook de moeite waard eens te bekijken. We hebben een professionele voorlichtingsfilm laten maken over deze vorm van kindermishandeling.
Ik hoop dat door mond op mond 'reclame' steeds meer mensen komen te weten over deze vorm van kindermishandeling waardoor er meer kwaadwillende moeders gestopt kunnen worden.
Inmiddels zijn we na Valse salie een aantal jaar verder en heb ik ook een autobiografie geschreven over het leven na Mbp. Een humoristisch boek. Om ook aan te tonen dat je verder kunt.
Trouwens Mbp wordt steeds vaker MCA genoemd. Medical Child Abuse. Dat geeft veel beter aan waar we het over hebben.
En Katrien, ik kan me heel goed voorstellen dat het heel confronterend is zulke zaken te lezen. Liever zou het er niet zijn. Maar helaas bestaat het wel. Ik probeer juist mensen wakker te maken en hen niet de ogen te laten sluiten, opdat kinderen gered kunnen worden.
Een hartelijke groet Roos Boum, auteur van o.a. Valse salie, Kroniek van een verscheurde jeugd.
Het ga je goed met je kleine man Joram